Το αρχικό αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της «ΩΡΑΣ των ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ» για τη σχεδιαζόμενη ηλεκτρική διασύνδεση αποκτά νέα διάσταση. Η χάραξη της γραμμής είναι πλέον γνωστή και αποτυπώνεται στον χάρτη που δημοσιεύουμε. Το προηγούμενο των πυλώνων σε χωριά της περιοχής, η δικαίωση των μοναχών των Αγίων Θεοδώρων Αροανίας και οι νέες περιβαλλοντικές αντιρρήσεις θέτουν επιτακτικά το ζήτημα της ενημέρωσης και της κινητοποίησης της τοπικής κοινωνίας.

  • ρεπορτάζ Νίκος Κυριαζής
Το ζήτημα της σχεδιαζόμενης ηλεκτρικής διασύνδεσης, που αφορά άμεσα την ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων, επανέρχεται στο προσκήνιο, αυτή τη φορά με ένα κρίσιμο νέο στοιχείο: την αποτύπωση της προβλεπόμενης χάραξης της γραμμής από την περιοχή της Λυκούριας προς τον Φενεό.
Η υπόθεση είχε αναδειχθεί αρχικά μέσα από το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «ΩΡΑ των ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ», το οποίο έφερε στο φως τον σχεδιασμό για την εγκατάσταση 33 πυλώνων υπερυψηλής τάσης, ύψους περίπου 45 μέτρων ο καθένας, καθώς και τα σοβαρά ερωτήματα που προκύπτουν για τις περιβαλλοντικές και οικιστικές επιπτώσεις στην περιοχή.
Το αρχικό ρεπορτάζ είχε αναδείξει, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι ο Δήμος Καλαβρύτων κλήθηκε να εξετάσει μια εκτεταμένη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, περίπου 1.000 σελίδων, μέσα σε περιορισμένο χρονικό διάστημα. Είχε επίσης επισημανθεί η ανάγκη να υπάρξει πλήρης ενημέρωση των αιρετών, των τοπικών κοινοτήτων και των κατοίκων, με σαφή στοιχεία για τη θέση και τη διαδρομή των εγκαταστάσεων.
Πλέον, η χάραξη είναι γνωστή και παρουσιάζεται στον χάρτη που συνοδεύει το δημοσίευμα. Η χαρτογραφική αποτύπωση επιτρέπει να γίνει αντιληπτό από ποιες περιοχές προβλέπεται να διέλθει η γραμμή και να αξιολογηθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια το εύρος της σχεδιαζόμενης παρέμβασης.
Εδώ επισυνάπτεται ο χάρτης της προβλεπόμενης χάραξης από τη Λυκούρια προς τον Φενεό.
Η δημοσιοποίηση της χάραξης δεν κλείνει τη συζήτηση. Αντίθετα, την καθιστά ακόμη πιο επιτακτική. Το ζητούμενο πλέον είναι να εξεταστεί αναλυτικά η διαδρομή, να προσδιοριστούν οι επιπτώσεις σε κάθε περιοχή και να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις για το τι προβλέπεται να κατασκευαστεί και με ποιους όρους.
Παρέμβαση και από το Δίκτυο ΠελοπόννηSOS
Στο μεταξύ, συμπληρωματική διάσταση στην υπόθεση δίνει η παρέμβαση του Δικτύου Φορέων και Πολιτών ΠελοπόννηSOS, το οποίο ανακοίνωσε στις 12 Νοεμβρίου ότι κατατέθηκαν 660 αντιρρήσεις από φορείς και πολίτες προς την αρμόδια αδειοδοτούσα αρχή και τις συναρμόδιες υπηρεσίες, σχετικά με τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων.
Οι αντιρρήσεις αφορούν το ευρύτερο σχέδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης, στο οποίο συνδέονται έξι έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας με συστήματα αποθήκευσης ενέργειας. Το Δίκτυο ζητά την απόρριψη της περιβαλλοντικής μελέτης, επικαλούμενο, μεταξύ άλλων, ζητήματα επάρκειας της δημόσιας διαβούλευσης και πιθανές επιπτώσεις στα υδάτινα αποθέματα, στη γεωργική δραστηριότητα, στα προστατευόμενα οικοσυστήματα, στην τοπική οικονομία, στον τουρισμό και στην πολιτιστική κληρονομιά.
Οι θέσεις αυτές αποτελούν τις τεκμηριωμένες αντιρρήσεις του Δικτύου και αναδεικνύουν ότι το ζήτημα δεν περιορίζεται σε μια τεχνική κατασκευή, αλλά συνδέεται με ευρύτερες περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές παραμέτρους.

ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ
Και επειδή η ιστορία αυτού του τόπου δεν αρχίζει σήμερα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πυλώνες υπερυψηλής τάσης για τη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας έχουν εγκατασταθεί εδώ και αρκετά χρόνια δίπλα από χωριά της ευρύτερης περιοχής, όπως το Σοποτό, η Ανάσταση και άλλοι οικισμοί.
Οι κατασκευές αυτές αποτελούν ήδη μέρος της καθημερινότητας των κατοίκων. Ωστόσο, δεν είναι ευρύτερα γνωστό να αναπτύχθηκε τότε μια οργανωμένη και δυναμική διεκδίκηση για τις επιπτώσεις τους ή για την εξασφάλιση ανταποδοτικών ωφελημάτων προς τις τοπικές κοινότητες.
Το ερώτημα, επομένως, δεν αφορά μόνο όσα σχεδιάζονται σήμερα, αλλά και όσα έχουν προηγηθεί. Τι διεκδικήθηκε τότε; Ποια ανταποδοτικά οφέλη εξασφαλίστηκαν για τους οικισμούς που βρέθηκαν δίπλα σε τέτοιες εγκαταστάσεις; Υπήρξε οργανωμένη αντίδραση, συντονισμός και θεσμική πίεση ή η παρουσία των πυλώνων έγινε σταδιακά μια πραγματικότητα που όλοι απλώς συνήθισαν;
Υπάρχει, ωστόσο, και ένα προηγούμενο που αξίζει να αναδειχθεί. Οι μοναχές της Ιεράς Μονής Αγίων Θεοδώρων Αροανίας ήταν εκείνες που τότε αντιτάχθηκαν στην εγκατάσταση ανάλογων παρεμβάσεων, ήρθαν αντιμέτωπες με ένα ισχυρό σύστημα συμφερόντων και τελικά δικαιώθηκαν. Η στάση τους αποτελεί μια χαρακτηριστική περίπτωση που δεν πρέπει να παραγνωριστεί, καθώς δείχνει ότι η οργανωμένη και επίμονη διεκδίκηση μπορεί να έχει αποτέλεσμα.
Η προηγούμενη εμπειρία δεν πρέπει να λειτουργήσει ως άλλοθι για αδράνεια. Αντίθετα, πρέπει να αποτελέσει μάθημα για το σήμερα. Εάν η περιοχή κληθεί να δεχθεί νέες παρεμβάσεις τέτοιας κλίμακας, οφείλει αυτή τη φορά να γνωρίζει εγκαίρως τι πρόκειται να συμβεί, να διεκδικήσει ουσιαστική συμμετοχή στις αποφάσεις και να απαιτήσει να εξεταστούν όλες οι συνέπειες για τους κατοίκους και τον τόπο τους.
Γι’ αυτό και το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: Έχει γίνει αντιληπτό σε όλη του την έκταση τι ακριβώς προβλέπει η συγκεκριμένη μελέτη για την περιοχή;

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΞΑΝΑ
Το καλοκαίρι πέρασε με πανηγύρια, εκδηλώσεις και την καθημερινότητα να συνεχίζεται. Όμως τέτοιου είδους σχεδιασμοί δεν περιμένουν. Εάν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος σοβαρής περιβαλλοντικής ή οικιστικής επιβάρυνσης, η αντιμετώπισή του απαιτεί έγκαιρη κινητοποίηση και όχι αντίδραση όταν οι αποφάσεις θα έχουν ήδη προχωρήσει.
Αυτό δεν σημαίνει πανικό. Σημαίνει ενημέρωση, τεκμηρίωση και εγρήγορση.
Δήμος, Δημοτική Επιτροπή, Δημοτικό Συμβούλιο, πρόεδροι κοινοτήτων, σύλλογοι και κάτοικοι οφείλουν να γνωρίζουν ακριβώς τι σχεδιάζεται και να διαμορφώσουν κοινή, τεκμηριωμένη θέση. Γιατί ένα έργο τέτοιας κλίμακας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή διοικητική υπόθεση.

ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
Οι πηγές του Λάδωνα και η Λυκούρια βρίσκονται μπροστά σε έναν σχεδιασμό που, σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα γνωστά στοιχεία, προβλέπει 33 πυλώνες ύψους περίπου 45 μέτρων. Η πλέον γνωστή χάραξη, όπως αποτυπώνεται στον χάρτη, δίνει τη δυνατότητα στην τοπική κοινωνία να αντιληφθεί καλύτερα την έκταση της παρέμβασης.
Το εάν, πώς και με ποιες προϋποθέσεις μπορεί να προχωρήσει το έργο είναι ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί με κάθε λεπτομέρεια και με πλήρη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας.
Η υπόθεση δεν προσφέρεται ούτε για εφησυχασμό ούτε για εύκολες κραυγές. Προσφέρεται για σοβαρή δουλειά.
Να ανοίξει ο φάκελος. Να αξιολογηθούν οι επιπτώσεις. Να ακουστούν οι κάτοικοι. Να εξεταστούν οι εναλλακτικές. Και, εφόσον απαιτείται, να χρησιμοποιηθούν όλα τα νόμιμα μέσα για την προστασία της περιοχής.
Γιατί τα 45 μέτρα δεν είναι απλώς μια γραμμή σε μια μελέτη. Είναι μια παρέμβαση που, εάν υλοποιηθεί, ενδέχεται να αλλάξει για πάντα την εικόνα του τόπου.
Και αυτή τη φορά κανείς δεν δικαιούται να πει ότι δεν γνώριζε.