«Χαροπάλευε τέσσερα λεπτά κάτω από τα σίδερα» – Η συγκλονιστική κατάθεση της Μαρίας Ντόλκα για την 18χρονη κόρη της – «Θέλω να πάω στον τάφο της και να της πω: “Μπήκαν φυλακή, Αναστασία”»

  • ρεπορτάζ Νίκος Κυριαζής

Μια κατάθεση που συγκλόνισε τη δικαστική αίθουσα και έφερε ξανά στο προσκήνιο τον ανείπωτο πόνο των οικογενειών των 57 θυμάτων των Τεμπών έδωσε η Μαρία Ντόλκα, μητέρα της 18χρονης φοιτήτριας Αναστασίας Παπαγγελή.
Η Αναστασία, ένα παιδί με βαθιές ρίζες στα Καλάβρυτα, κόρη της Μαρίας Ντόλκα από την Κλειτορία Καλαβρύτων και του Ηλία Παπαγγελή από τη Λυκούρια Καλαβρύτων, ήταν ανάμεσα στα θύματα της σιδηροδρομικής τραγωδίας της 28ης Φεβρουαρίου 2023.
Η φωνή της μητέρας της ακούστηκε στη δικαστική αίθουσα τρεισήμισι χρόνια μετά εκείνη τη νύχτα. Όχι μόνο ως φωνή μιας μητέρας που έχασε το παιδί της, αλλά και ως φωνή μιας οικογένειας που ζητά απαντήσεις και δικαιοσύνη.
«Σήμερα μιλάω για την κόρη μου Αναστασία»
«Περίμενα 3,5 χρόνια. Σήμερα μιλάω για την κόρη μου Αναστασία», είπε ξεκινώντας την κατάθεσή της η Μαρία Ντόλκα.
Στη συνέχεια περιέγραψε τις δραματικές στιγμές που ακολούθησαν τη σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών, αλλά και όσα αντίκρισε στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας, όπου βρέθηκε αναζητώντας το παιδί της.
Η μητέρα της Αναστασίας επέδειξε φωτογραφίες της κόρης της, αλλά και φωτογραφίες από το σημείο της αμαξοστοιχίας όπου είχε εγκλωβιστεί.
«Έκανα όλο το πρωτόκολλο, πήρα όλα τα προσωπικά της αντικείμενα. Τα κλειδιά της ήταν λυγισμένα από τα σίδερα», ανέφερε, περιγράφοντας με λόγια που προκαλούν ανατριχίλα την κατάσταση στην οποία εντοπίστηκε η 18χρονη.
«Χαροπάλευε τέσσερα λεπτά κάτω από τα σίδερα»
Η πιο συγκλονιστική στιγμή της κατάθεσης ήρθε όταν η Μαρία Ντόλκα αναφέρθηκε στις τελευταίες στιγμές της κόρης της.
«Το σώμα της Αναστασίας ήταν ολόκληρο, είχε ασφυκτικό θάνατο. Χαροπάλευε τέσσερα λεπτά κάτω από τα σίδερα», κατέθεσε.
Λόγια που μεταφέρουν μέσα στη δικαστική αίθουσα όχι μόνο την τραγωδία μιας οικογένειας, αλλά και το αβάσταχτο ερώτημα που παραμένει για τους συγγενείς των θυμάτων: τι ακριβώς έζησαν οι άνθρωποί τους στα τελευταία λεπτά της ζωής τους.
«Πού να φανταστώ ότι το τρένο ήταν ένα κινούμενο φέρετρο;»
Η Μαρία Ντόλκα στράφηκε με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο κατά όσων, όπως υποστήριξε, γνώριζαν τις προβληματικές συνθήκες του σιδηροδρόμου.
«Έχασα την Αναστασία για τα εισιτήρια της Hellenic Train. Η εταιρεία έστειλε σαπάκια, ενώ ΟΣΕ και ΕΡΓΟΣΕ δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν», ανέφερε.
Και στη συνέχεια ήρθε η φράση που συμπυκνώνει τον πόνο και την οργή της:
«Πού να φανταστώ ότι το τρένο ήταν ένα κινούμενο φέρετρο;»
Η ίδια υποστήριξε ακόμη ότι εάν υπήρχαν τα απαιτούμενα συστήματα ασφαλείας, η κόρη της θα μπορούσε να είχε σωθεί.
«Αν υπήρχαν αυτά τα συστήματα, τώρα δεν θα ήμουν εδώ. Είχαν προδιαγράψει τον θάνατό της», ανέφερε.
«Δεν το χρώσταγα το παιδί μου στον Καραμανλή»
Με ιδιαίτερα φορτισμένο τρόπο αναφέρθηκε και στον πρώην υπουργό Μεταφορών Κώστα Καραμανλή.
«Δεν χρωστούσα τα παιδιά μου στον Καραμανλή», είπε η Μαρία Ντόλκα, εκφράζοντας την οργή της για όσα θεωρεί ότι προηγήθηκαν της τραγωδίας.
Παράλληλα, αμφισβήτησε την επάρκεια του κατηγορητηρίου, λέγοντας πως δεν είναι δυνατόν οι εμπλεκόμενοι να αντιμετωπίζουν μόνο κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα, ενώ υποστήριξε ότι «όλοι ξέρανε».
Οι αναφορές αυτές αποτελούν τις θέσεις και τις καταγγελίες της μάρτυρος στο πλαίσιο της δικαστικής διαδικασίας και όχι δικαστικά διαπιστωμένα γεγονότα.
«Μπήκαν φυλακή, Αναστασία»
Η κατάθεση έκλεισε με μια φράση που αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο το αίτημα της οικογένειας για δικαιοσύνη.
«Θέλω να φτάσει η μέρα που θα πάω στον τάφο της και θα της πω “μπήκαν φυλακή, Αναστασία”».
Και αμέσως μετά:
«Δεν φανταζόμουν ότι το κράτος σκοτώνει παιδιά».
Η κατάθεση της Μαρίας Ντόλκα ήρθε να προστεθεί στις καταθέσεις συγγενών θυμάτων που συνεχίζονται στη δίκη των Τεμπών και μεταφέρουν στο δικαστήριο το προσωπικό αποτύπωμα της τραγωδίας.
Η Αναστασία δεν είναι ένας αριθμός
Για τα Καλάβρυτα, όμως, η Αναστασία Παπαγγελή δεν είναι ένας ακόμη αριθμός ανάμεσα στα 57 θύματα.
Είναι η Αναστασία της Κλειτορίας και της Λυκούριας, ένα κορίτσι που μεγάλωσε με τις ρίζες της βαθιά στον τόπο μας και που η ζωή του κόπηκε βίαια εκείνη τη νύχτα.
Η Λυκούρια έχει ήδη τιμήσει τη μνήμη της, κρατώντας ζωντανό το όνομά της και θυμίζοντας πως πίσω από κάθε αριθμό της τραγωδίας υπάρχει ένα πρόσωπο, μια οικογένεια, ένα σπίτι που από εκείνο το βράδυ δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο.
Και σήμερα, μέσα από τη δικαστική αίθουσα της Λάρισας, η φωνή της μητέρας της ξαναφέρνει την Αναστασία στο προσκήνιο.
Για να μην ξεχαστεί.
Για να ακουστεί η αλήθεια της οικογένειάς της.
Και για να αναζητηθούν οι ευθύνες εκεί όπου το δικαστήριο θα κρίνει ότι υπάρχουν.