Το μνημείο Ειρήνης και Φιλίας στο Λεχούρι Καλαβρύτων, ένα έργο κατασκευασμένο αποκλειστικά από πέτρα, «ντύθηκε» με μπετόν. Μια παρέμβαση που αλλοιώνει την αυθεντικότητά του, ενώ θα μπορούσε να είχε γίνει συντήρηση με αρμολόγηση ή στερέωση, όπως επιβάλλει ο σεβασμός σε ένα έργο με τόσο ισχυρό συμβολισμό.
Δεν πρόκειται για έναν απλό πέτρινο όγκο. Είναι ένα μνημείο που χτίστηκε με πέτρες-σύμβολα των μεγάλων διχασμών του Ελληνισμού: 431 π.Χ., 1825, 1916, 1936, 1946 και άλλων σκοτεινών περιόδων της ιστορίας μας, όπως αναγράφονται στην επιγραφή του.
Είναι προσφορά του Γεωργίου Πορετσάνου και το 1986, στο Παγκόσμιο Έτος Ειρήνης, τιμήθηκε με πανελλήνιο βραβείο από τον τότε Δήμαρχο Αθηναίων, Μιλτιάδη Έβερτ. Ένα έργο που αναγνωρίστηκε για τον συμβολισμό και την αξία του.
Και σήμερα; Αντί να το προστατεύσουμε, το αλλοιώνουμε.
Η πολιτιστική μας κληρονομιά δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο πρόχειρων επεμβάσεων ούτε να μετατρέπεται σύμφωνα με τις αισθητικές επιλογές ή τις ευκολίες οποιουδήποτε.
Όποιος πήρε αυτήν την αυθαίρετη πρωτοβουλία οφείλει να δώσει δημόσιες εξηγήσεις. Με ποια ιστορική γνώση; Με ποια μελέτη; Με ποια γνωμοδότηση; Με ποια άδεια; Και φυσικά δεν φταίει κανένας εργάτης η τεχνίτης αλλά όποιος έδωσε την εντολή. 
Αν δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε μνημεία με τέτοιο ιστορικό και συμβολικό βάρος, ας έχουμε τουλάχιστον την αξιοπρέπεια να μη βεβηλώνουμε αυτά που μας άφησαν οι προηγούμενοι.