ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Απόφαση-ντροπή για θύμα των Τεμπών από τα Καλάβρυτα – Είπαν «όχι» στην ομόφωνη βούληση της τοπικής κοινωνίας

Ο Βασίλειος Χατζηχαραλάμπους, πατέρας του αδικοχαμένου Παναγιώτη στην παρουσία του στο Δημοτικό Συμβούλιο Καλαβρύτων (30-9-2025) που συγκίνησε όλους

Στους Πετσάκους Καλαβρύτων η πρόταση για την οδό «Παναγιώτη Βασ. Χατζηχαραλάμπους» και η απόρριψή της από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση
Έντονο συμβολικό και συναισθηματικό χαρακτήρα είχε η πρόταση που κατατέθηκε στον Δήμο Καλαβρύτων για την ονομασία ανώνυμης δημοτικής οδού στους Πετσάκους προς τιμήν του αδικοχαμένου Παναγιώτη Βασιλείου Χατζηχαραλάμπους, ενός από τα 57 θύματα του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών.

Η διαδικασία ξεκίνησε με την υπ’ αριθμ. πρωτ. 7236/25-06-2025 αίτηση του πατέρα του, Βασιλείου Χατζηχαραλάμπους, η οποία συνυπογράφηκε από 44 κατοίκους της Δημοτικής Κοινότητας Πετσάκων. Στην αίτηση επισημαινόταν ο ιδιαίτερος δεσμός του Παναγιώτη Χατζηχαραλάμπους με το χωριό, καθώς η γιαγιά και η μητέρα του κατάγονταν από τους Πετσάκους και ο ίδιος περνούσε εκεί τα καλοκαίρια του από μικρή ηλικία.
Οι κάτοικοι ανέφεραν ότι ο 29χρονος νέος ήταν γνωστός στην τοπική κοινωνία, καθώς συμμετείχε ενεργά στη ζωή του χωριού κατά τις επισκέψεις του, δημιουργώντας φιλίες και δεσμούς με τους συνομηλίκους του. Για πολλούς κατοίκους θεωρούνταν ουσιαστικά «παιδί του χωριού», γεγονός που ενίσχυσε το αίτημα να αποδοθεί το όνομά του σε δημοτική οδό ως ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη του.
Στην εισήγηση που ακολούθησε, τονιζόταν ότι ο Παναγιώτης Χατζηχαραλάμπους έχασε τη ζωή του σε ηλικία μόλις 29 ετών, αφήνοντας πίσω του τη σύζυγό του και ένα παιδί ηλικίας δυόμισι ετών. Παρουσιαζόταν ως ένας νέος επιστήμονας, ευγενικός και αγαπητός άνθρωπος, του οποίου η απώλεια συγκλόνισε τόσο την οικογένειά του όσο και την τοπική κοινωνία.
Το Δημοτικό Συμβούλιο Καλαβρύτων, με την υπ’ αριθμ. 124/30-09-2025 ομόφωνη απόφασή του, διαπίστωσε και ενέκρινε την αναγκαιότητα ονομασίας ανώνυμης δημοτικής οδού εντός του οικισμού Πετσάκων. Η πρόταση αφορούσε δρόμο μήκους περίπου 90 μέτρων, ο οποίος ξεκινά από τη διασταύρωση με την επαρχιακή οδό Καλαβρύτων – Φτέρης – Αιγίου, κοντά στο πρώην Κοινοτικό Γραφείο, και διέρχεται μπροστά από την κατοικία όπου διέμενε ο Παναγιώτης Χατζηχαραλάμπους κατά τις επισκέψεις του στο χωριό.
Η εισήγηση προέβλεπε την ονομασία της οδού σε «Οδό Παναγιώτη Βασ. Χατζηχαραλάμπους», ως ελάχιστη ηθική δικαίωση και τιμή στη μνήμη του θύματος των Τεμπών.
Ωστόσο, η πρόταση δεν έλαβε την έγκριση της Επιτροπής Ονομασίας και Μετονομασίας Οδών της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου.
Στην απάντησή της με έγγραφο της 20ης Μαΐου 2026 επί της εισήγησης της 27ης Οκτωβρίου 2025, η Επιτροπή αναγνώρισε τους συναισθηματικούς λόγους που υπαγόρευσαν το αίτημα, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου σε ένα τραγικό συμβάν που συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα. Παρ’ όλα αυτά, έκρινε ότι το αίτημα δεν μπορούσε να τεκμηριωθεί επαρκώς με πρόσθετα στοιχεία που συνήθως λαμβάνονται υπόψη σε αντίστοιχες περιπτώσεις, όπως ιστορικά, παραδοσιακά ή άλλα στοιχεία ιδιαίτερης σύνδεσης με τον τόπο.
Το περιεχόμενο της απόφασης, που αποκαλύπτει το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Νίκου Κυριαζή για το kalavrytanews.com, αναμένεται να προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία, καθώς η Επιτροπή, ενώ αναγνωρίζει τους συναισθηματικούς λόγους του αιτήματος, απορρίπτει την πρόταση με το σκεπτικό ότι δεν τεκμηριώνεται από επαρκή ιστορικά ή παραδοσιακά στοιχεία. Η αιτιολογία αυτή έρχεται σε αντίθεση με την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαβρύτων, το οποίο είχε αξιολογήσει τον ιδιαίτερο και διαχρονικό δεσμό του Παναγιώτη Χατζηχαραλάμπους με τους Πετσάκους, καθώς και το πάνδημο αίτημα των κατοίκων του χωριού για την απόδοση τιμής στη μνήμη του. Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί επίσης το γεγονός ότι στο έγγραφο της Επιτροπής γίνεται αναφορά στο «ατύχημα των Τεμπών» και όχι στο «δυστύχημα των Τεμπών», όρος που έχει καθιερωθεί στη δημόσια ζωή, στον πολιτικό λόγο και στη συλλογική μνήμη για να περιγράψει την τραγωδία με τους 57 νεκρούς. Η συγκεκριμένη διατύπωση, σε συνδυασμό με την απόρριψη ενός αιτήματος που στηριζόταν από την τοπική κοινωνία και το ανώτατο συλλογικό όργανο του Δήμου, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τα κριτήρια με τα οποία αξιολογήθηκε η υπόθεση και για το κατά πόσο ελήφθησαν υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης περίπτωσης.