Εκατοντάδες πιστοί τήρησαν και φέτος το τάμα τους προς τον Άγιο Νικόλαο Σπάτων, μεταβαίνοντας πεζοί από περιοχές της Δυτικής Αχαΐας, αλλά ακόμη και τα από τα Καλάβρυτα και από την Πάτρα
Διανύοντας δεκάδες χιλιόμετρα, νέοι αλλά και μεγαλύτεροι σε ηλικία προσκυνητές, αρκετοί ακόμη και με μαγκούρες στα χέρια, πορεύτηκαν κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες προκειμένου να προσκυνήσουν στο μοναστήρι.
Για πρώτη φορά, ο Δήμος Δυτικής Αχαΐας δημιούργησε σημείο υποστήριξης και προσφοράς νερού για τους οδοιπόρους και τους προσκυνητές που ακολουθούν τη διαδρομή προς την ιστορική Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Σπάτα, προσφέροντας μια μικρή αλλά ουσιαστική ανάσα ξεκούρασης και φιλοξενίας κατά τη διάρκεια της πορείας τους.

Όπως σημειώνει ο συμπατριώτης μας Νίκος Παπακωσταντόπουλος:
«Ένα έθιμο αιώνων! Πολλοί συντοπίτες μας, από τα χωριά των Καλαβρύτων, που είχαν τάξει τα παιδιά τους να τα βαφτίσουν εκεί, στο όνομα του Αγίου, ξεκίναγαν δυο μέρες πριν. Διανυκτέρευαν σε κάποιο χάνι και την άλλη μέρα το πρωί συνέχιζαν, για να είναι το απόγευμα στον εσπερινό, το βράδυ στην αγρυπνία και, φυσικά, την άλλη μέρα στη Λειτουργία!
Το διήμερο ή και τριήμερο της γιορτής, η μία βάφτιση γινόταν μετά την άλλη, χωρίς σταματημό! Ένα ακόμα έθιμο που πολλοί δεν το γνωρίζουν, είναι κι αυτό: Αν ο σύμφωνα με τη “δεοντολογία” νονός του παιδιού δεν ακολουθούσε, είτε λόγω απόστασης είτε λόγω ηλικίας, κάποιος ή κάποια άγνωστη εκεί βάφτιζε το παιδί με τον εξής τελετουργικό τρόπο:
Αν ήταν περισσότεροι του ενός οι ενδιαφερόμενοι για τη βάφτιση, από κάποια απόσταση πέταγαν ένα μαντήλι στην εικόνα του Αγίου Νικολάου. Εκείνος που το μαντήλι του θα έφτανε και θα έπεφτε μπροστά στην εικόνα, ή έστω θα έφτανε πιο κοντά, έκανε γνωριμία με τους γονείς, έδιναν τα χέρια και γινόταν ο νονός του παιδιού!
Κάποιοι, πιο προνοητικοί και έχοντας μεγάλη τη θέληση να κάνουν το μυστήριο, έδεναν μια πετρούλα σε μια γωνία του μαντηλιού κι αυτό έφτανε στα σίγουρα στον προορισμό του!
Καλό είναι να τα μαθαίνουμε κι αυτά, γιατί αποτελούν πολύτιμο κομμάτι της λαϊκής παράδοσης και της θρησκευτικής κληρονομιάς του τόπου μας, που περνά από γενιά σε γενιά κρατώντας ζωντανές μνήμες, αξίες και βαθιές ανθρώπινες σχέσεις γύρω από την πίστη και το τάμα.»