Με λαμπρότητα εορτάσθηκε σήμερα, Πέμπτη 9 Μαΐου, η μνήμη του Αγίου Νικολάου του Νέου, καθώς και η ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νικολάου, Επισκόπου Μύρων της Λυκίας, στην Ιερά Μονή που δεσπόζει στην κορυφή ελατόφυτου λόφου, σε υψόμετρο 1.085 μέτρων, πάνω από τα χωριά της Βλασίας.
Την πανηγυρική Θεία Λειτουργία τέλεσαν ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Φιλάρετος Θεοδωρακόπουλος, οι πρωτοπρεσβύτεροι Γεώργιος Φ. Τζελέπης, Γεώργιος Δ. Τζελέπης, Αθανάσιος Γεωργόπουλος και Δημήτριος Τζελέπης, συμπροσευχομένου του πρωτοπρεσβυτέρου Παναγιώτη Τζούδα.
Παραβρέθηκαν, εκ μέρους της Δημοτικής Αρχής, ο Αντιδήμαρχος Πολιτικής Προστασίας κ. Ευθύμιος Φλογεράς, ο Πρόεδρος της Κοινότητας Άνω Βλασίας κ. Παναγιώτης Λιβάνης, ο πολιτευτής Γεώργιος Μώρος, ιδρυτής του φυσικοθεραπευτικού κέντρου «ΜΩΡΟΣ Α.Ε.», καθώς και πλήθος πιστών από τη Βλασία, τα Καλάβρυτα και την Πάτρα.
Η πάντοτε αβραμιαία φιλοξενία της Ηγουμένης της Ιεράς Μονής, γερόντισσας Φιλαρέτης, συνοδεύτηκε από μοναστηριακά κεράσματα προς όλους τους παρευρισκομένους. Στο αρχονταρίκι της Μονής, η Ηγουμένη υποδέχθηκε με αγάπη και εγκαρδιότητα τους πιστούς, οι οποίοι για ακόμη μία φορά διαπίστωσαν το αποτέλεσμα της καθημερινής και επίπονης προσπάθειας για τη διατήρηση και την ανάδειξη του Μοναστηριού.
Πάγιο αίτημα των κατοίκων και των επισκεπτών παραμένει η βελτίωση του δρόμου προς την Ιερά Μονή, καθώς η κατάσταση του οδικού δικτύου δυσκολεύει σημαντικά την πρόσβαση.

Η συνοπτική ιστορία της Μονής
Η Μονή Αγίου Νικολάου στα χρόνια του Βυζαντίου απέκτησε δύναμη και πλούτο από τις δωρεές ευσεβών χριστιανών της περιοχής αν και η φήμη της λόγω διαφορών θαυμάτων είχε πάει πολύ μακριά, προσελκύοντας όμως και διάφορους επιδρομείς, τους οποίους ούτε τα τείχη της μονής ούτε τα φρούρια στους γειτονικούς λόφους Χαρκόσκαλα και Αγνελοκάστρι μπόρεσαν να σταματήσουν. Η μονή τρεις φορές έγινε στάχτη και τρεις φορές ξαναχτίστηκε. Τελευταία ανακαίνιση στο καθολικό της έγινε το 1892.
Η πιο σημαντική γνωστή στιγμή στην ιστορία της υπήρξε η εμπλοκή της στην πολύνεκρη μάχη της Βλασίας, στον τελευταίο εμφύλιο πόλεμο. Γύρω από τη μονή βρίσκονταν οι δυνάμεις του 617ου συντάγματος πεζικού με διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη Σταύρο Δρακουλαράκο και στο δάσος βρίσκονταν οι δυνάμεις των ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού. Στις 23 Ιουλίου 1948 ξέσπασε η επίθεση γύρω από το μοναστήρι και για οκτώ ώρες Έλληνες σκότωναν Έλληνες. Στο τέλος οι αντάρτες υποχώρησαν αφήνοντας 68 περίπου νεκρούς, ενώ οι δυνάμεις του Εθνικού Στρατού (οι οποίες χρησιμοποίησαν τη μονή ως καταφύγιο) έχασαν 10 άντρες. Τις τραγικές στιγμές της μάχης και τις ακόμη τραγικότερες εικόνες που ακολούθησαν διατήρησαν στη μνήμη τους για πολλές δεκαετίες οι Βλασιώτες. Το μνημείο της μάχης με τα ονόματα των πεσόντων βρίσκεται σε ένα μικρό κοιμητήριο στο νότιο προαύλιο της μονής, πάνω από τον γκρεμό.
Στο Σκευοφυλάκιο της Μονής φυλάσσεται μεγάλος αριθμός πολύτιμων λειψανοθηκών με οστά 40 περίπου Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει λειψανοθήκη με τμήμα της κάρας του Αγίου Αντύπα Επισκόπου Περγάμου (προστάτης τον οδοντιάτρων) που εορτάζει στις 11 Απριλίου. Επίσης διασώζονται πολύτιμα Ευαγγέλια, Άγια ποτήρια, βυζαντινές εικόνες, αλλά και το παλιό ξυλόγλυπτο τέμπλο του καθολικού της μονής.
[no_Sidebar]