Γράφει ο Ευριπίδης Νικολάου Εισαγγελέας Εφετών ε.τ. Έχουν περάσει ήδη 192 χρόνια, ήταν η 26η Μαΐου του 1834 όταν ο τότε υπουργός Δικαιοσύ...
Εισαγγελέας Εφετών ε.τ.
Οι ένστολοι, κατ’εντολή του υπουργού έσυραν τον πρόεδρο του δικαστηρίου Αναστάσιο Πολυζωίδη και τον δικαστή Γεώργιο Τερτσέτη με βλασφημίες, γρονθοκοπήματα και λακτίσματα, επί της έδρας για να απαγγείλουν την καταδικαστική σε θάνατο απόφαση, την οποια είχαν αρνηθεί να υπογράψουν οι δύο δικαστές, ενώ αυτή είχε ήδη υπογραφεί από τους τρεις δικαστές- εγκάθετους του υπουργού, παρά την κραυγαλέα αθωότητα των κατηγορουμένων αγωνιστών.
Ενώ «σπινθοβολούσαν» κατά την έκφραση του ίδιου του Τερτσέτη, οι λόγχες των χωροφυλάκων πάνω από τα κεφάλια τους, ο ίδιος τους άφησε άφωνους απαγγέλοντας στίχους από την «Ωδή ες Αύγουστον» του λατίνου ποιητή Οράτιου: «Το μεν σώμα μου και την σκόνην από την οποια αποτελείται, δύνασθε να κάνετε όπως θέλετε, όμως τον στοχασμό και την συνείδησή μου ποτέ δεν θα δυνηθείτε να παραβιάσετε...»
Στην υπόθεση αυτή πολλοί ήταν εκείνοι που απροκάλυπτα παρενέβησαν εξωθεσμικά. Η βαυαρική αντιβασιλεία, οι ξενόφερτοι κομισάριοι που είχαν εγκατασταθεί στον τόπο, πρέσβεις ξένων χωρών, και διάφοροι ντόπιοι πολιτικοί παράγοντες που επιθυμούσαν την εξόντωσή των αγωνιστών- οπλαρχηγών, ο κάθε ένας για τους δικούς του λόγους.
Οι δύο δικαστές παρά τις απειλές και την βία δεν υπέγραψαν ποτέ την υπαγορευμένη
καταδικαστική σε θάνατο απόφαση. Αντιστάθηκαν σθεναρά με το σώμα και την ψυχή τους. Ο λαός εμπνεόμενος από την στάση τους ξεσηκώθηκε. Η αρχική οργή έγινε εξέγερση. Οι Βαυαροί και τα ντόπια όργανά τους δεν τόλμησαν να εκτελέσουν ποτέ την ανυπόγραφη από τους δύο δικαστές απόφαση, ενώ οι υπογραφές των εγκαθέτων της πλειοψηφίας δεν ήταν ικανές να δικαιολογήσουν την καρατόμηση των δύο ηρώων, οι οποιοι έτσι σώθηκαν και στην συνέχεια με την αλλαγή της πολιτικής συγκυρίας, αποκαταστάθηκαν πλήρως.
Έτσι, χάρη στην στάση των δύο δικαστών αποφεύχθηκε να καταγραφεί η πιο σκοτεινή κηλίδα εθνικής ντροπής στην νεότερη ιστορία μας... Η απόφαση φυλάσσεται στην εθνική μας βιβλιοθήκη.
Αυτή η ανυπόγραφη από τους δύο δικαστές απόφαση έγινε το διαχρονικό σύμβολο της Δικαιοσύνης που αντιστέκεται ανά τους αιώνες.
Το μήνυμα των δύο δικαστών διαπερνά τα νέφη της ιστορίας και φτάνει μέχρι τις μέρες μας επιτακτικό και ξεκάθαρο «Συνάδελφοι μην ακουμπήσετε τα μολύβια σας... μην υπογράψετε ποτέ την επικράτηση της αδικίας όποιο και αν είναι το τίμημα...»
Η στάση των δικαστών και τα συγκλονιστικά γεγονότα της ιστορικής δίκης επικαιροποιούνται στο σήμερα, όπου αμφισβητείται από πολλούς η αξιοπιστία της δικαιοσύνης και η ανεξαρτησία της από πολιτικές επιρροές, ενώ εκκρεμούν υποθέσεις που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη. Δεν είναι πρωτόγνωρο... Έχει συμβεί πολλές φορές, όταν το πολιτικό έδαφος είναι ολισθηρό, και ο λαός είναι διχασμένος μπροστά σε μεγάλα διλήμματα...
Η κοινωνία αφουγκράζεται, διαισθάνεται και βιώνει την καχυποψία έναντι των εγγυητικών θεσμών της Δημοκρατίας όπως είναι η δικαιοσύνη... Γι’αυτό είναι πλέον επιβεβλημένο τα κόμματα να πάψουν να εντάσσουν στην στρατηγική τους την υποταγή και την χειραγώγηση της δικαιοσύνης... Να αποκοπεί κάθε ομφάλιος λώρος που συνδέει την εκτελεστική εξουσία με τους δικαστές... οι εκάστοτε κυβερνήσεις να πάψουν να δελεάζουν ως Κίρκη τους εν ενεργεία δικαστές, με έμμισθες κρατικές θέσεις, και με περίοπτες θέσεις στα κομματικά τους ψηφοδέλτια μετά την αποχώρησή τους από το σώμα λόγω συνταξιοδότησης αφού αυτοί εξακολουθούν να φέρουν και τότε το βάρος της δικαστικής τους ιδιότητας ως τίτλο τιμής...
Οι δικαστές δε πρέπει να εμπεδώσουν, ότι η δικαστική ανεξαρτησία, δεν είναι μόνο ό,τι διακήρυξε ο Αριστοτέλης ή ο Μοντεσκιέ ή αυτό που θεσμοθετείται στο άρθρο 87 παρ.1 του Συντάγματος, αλλά
πρωτίστως αυτή που βιώνεται καθημερινά στην ψυχή τους και αποτελεί το αντίδοτο, το ομηρικό «μώλυ» σε κάθε δηλητήριο της κάθε μορφής Κίρκης.
Οι εικόνες με τα πρόσωπα των δύο δικαστών, και το αντίγραφο της ανυπόγραφης από αυτούς απόφασης, πρέπει να βρίσκεται σε κάθε δικαστικό γραφείο, από τον Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο Επικρατείας μέχρι το τελευταίο Πρωτοδικείο, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη ώστε οι δικαστικοί λειτουργοί όταν πιέζονται, όταν εκφοβίζονται και όταν απειλούνται παντοιοτρόπως, η ματιά τους να πηγαίνει εκεί..... για να πάρουν το νεύμα τους... το καθάριο μήνυμά τους... «Συνάδελφοι ανά τους αιώνες αντισταθείτε στην αδικία, αποκαταστήστε την δικαιοσύνη και δικαιώστε τον αδικούμενο όποιες και αν είναι οι συνέπειες... γιατί πέρα από τους νόμους και τα κείμενα, αυτή είναι η έσχατη στόχευση του κάθε δικαστικού λειτουργού»
Η αντίσταση αυτή μπορεί να αποτελέσει το πιο ισχυρό βίωμα και το πιο σταθερό αξιακό υπόβαθρό του.
ΥΓ. Σημαντικό ντοκουμέντο τα λόγια του ίδιου του Γεώργιου Τερτσέτη στον λόγο του της 25ης Μαρτίου του 1874 που δεν πρόλαβε να εκφωνήσει γιατί απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο «...Αν προήδρευε του δικαστηρίου εκείνου άνθρωπος μεν νομικός άριστος αλλά άμοιρος ανδρείας και γενναιότητας τότε το άσπλαχνον σίδερο της γκιλοτίνας θα άχνιζε από το αίμα των δύο στρατηγών, που δεν ήταν μόνον ήρωες αλλά και ΑΘΩΟΙ...» (Γεώργιος Τερτσέτης- ανέκδοτα κείμενα
ΝΤ.ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ σελ. 115)
Δεν υπάρχουν σχόλια