Όταν η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ έγραφε για την Αγία Λαύρα και το Λάβαρο

Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε σήμερα την Ελένη Αρβελέρ, τη μεγάλη Ελληνίδα ιστορικό, βυζαντινολόγο και πνευματική προσωπικότητα διεθνούς ...

Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε σήμερα την Ελένη Αρβελέρ, τη μεγάλη Ελληνίδα ιστορικό, βυζαντινολόγο και πνευματική προσωπικότητα διεθνούς κύρους, που αφιέρωσε τη ζωή της στην ανάδειξη της ιστορικής συνέχειας και της πολιτισμικής ταυτότητας του ελληνισμού.
Η Ελένη Αρβελέρ υπήρξε μια σπάνια μορφή του πνεύματος, η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Σορβόννης, μια επιστήμονας με διεθνή αναγνώριση και ταυτόχρονα μια βαθιά ελληνική φωνή, που με τον λόγο και τις παρεμβάσεις της ανέδειξε την αξία της ιστορικής μνήμης, της παιδείας και της εθνικής αυτογνωσίας.
Στο ποίημά της «Ιστορία του Αγώνα», που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Καθημερινή" (23 Ιανουαρίου 2021), για τα 200 χρόνια από την εθνική μας παλιγγενεσία, αποτυπώνει με λιτό και συγκινητικό τρόπο το πνεύμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ιδιαίτερη σημασία έχει η αναφορά της στην ιστορική Ιερά Μονή Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων και στον Παλαιών Πατρών Γερμανό:
«στη Λαύρα το λάβαρο να υψώνω, που εχθρός κανείς δεν φτάνει
αυτό που ευλόγησε ο Πατρών κι’ είχε την άνοιξη σημάνει».
Η κορυφαία ιστορικός μιλά για την Αγία Λαύρα, σύμβολο της έναρξης του Αγώνα και της εθνικής αφύπνισης, που αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ιστορικής και πνευματικής ταυτότητας του Έθνους. Η αναφορά της Αρβελέρ τιμά τον τόπο που συνδέθηκε όσο λίγοι με την Άνοιξη της Ελευθερίας και το διαχρονικό μήνυμα της πίστης, της ενότητας και της θυσίας.
Το ποίημα που ακολουθεί δημοσιεύεται ως ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη της μεγάλης Ελληνίδας.

Ιστορία του Αγώνα
Ελένη Αρβελέρ

Γόνος του Ρήγα ο κύρης μου, γεννήθηκε στις Φέρες

στο Σούλι η μάνα μου είδε το φως, στου Αλί Πασά τις μέρες.

Κι’ εγώ Υδραίος και Σπετσιώτης, θαλασσινός και στεριανός,

το βράδυ είμαι αποσπερίτης και το πρωί αυγερινός

κι’ είναι ο Θούριος για μένα ύμνος εωθινός. 

Κλέφτης κι’ αρματολός στον Μπότσαρη και στη Γραβιά Ανδρούτσος

ναύτης ήμουνα στον Κανάρη και στον Μιαούλη μούτσος.

Με τον Καραϊσκάκη, φρουρός της θείας ήμουν πίστης

και με τον Υψηλάντη της Φιλικής έγινα μύστης.

Είπα τη Μάντω αρχόντισσα, την Μπουμπουλίνα λεβεντιά,

δώρα τους έφερα στολίδια από τη Βενετιά.

Τιμώ τον Γέρο του Μωριά και αγαπώ τον Μακρυγιάννη

ο λόγος του αστραφτερός, φτερά μου δίνει και με κάνει

στη Λαύρα το λάβαρο να υψώνω, που εχθρός κανείς δεν φτάνει

αυτό που ευλόγησε ο Πατρών κι’ είχε την άνοιξη σημάνει.

Το είπαν με τον τρόπο τους, Σέλλεϋ, Ουγκώ, Ντελακρουά

κι’ ο Σολωμός το τραγουδά: Χαίρε ω! χαίρε ελευθεριά.

Ας μην ξεχνάμε όμως τα χαλεπά και θλιβερά 

Του Διάκου το μαρτύριο, του Ζάλογγου τα οδυνηρά.

Θρήνησε η λευτεριά τον Μπάιρον, η δόξα τα Ψαρά,

τα γυναικόπαιδα της Χίου έκλαψε ο κόσμος όλος.

Του Φαναριού η πύλη χτίστηκε και σείστηκε ο θόλος.

Πέσαν στην ΄Εξοδο οι ντάπιες, το Μεσολόγγι όμως ζει

Έζησε τον Απρίλη εκείνο, πάθη κι’ Ανάσταση μαζί.

Χρόνια και χρόνια κράτησε η άνιση πάλη αυτή˙

παρά τις έριδες, τους διχασμούς και τα εμφύλια μίση,

που παραλίγο τον αγώνα θα είχαν αφανίσει,

νίκησε τέλος ο σταυρός (του Κάλβου η τόλμη κι’ αρετή)˙

Νίκη που Γάλλοι, Ρώσοι κι Άγγλοι δική τους έκαναν γιορτή,

όταν κατατροπώσαν τον Ιμπραήμ στο Ναυαρίνο

και οι Έλληνες Ανάσταση ζήσαν τον χρόνο εκείνο.

Έτσι από τότε στο σχολειό μαθαίνουν τα παιδιά

τη Λευτεριά να τραγουδάνε σαν άλλη Παναγιά.

Κι’ εμείς για του εικοσιένα τον απολογισμό,

μετράμε Πάσχα, Άνοιξη και Ευαγγελισμό.

Για το kalavrytanews.com
Νίκος Κυριαζής -Δημοσιογράφος
Μέλος της Ένωσης Συντακτών
Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ)