γράφει ο Τάσος Τόγκας – Εκπαιδευτικός. «Λένε πως όταν πεθαίνει ένας εκπαιδευτικός, πεθαίνει ένα αστέρι. Φεύγει από την τροχιά του και κυλά...
«Λένε πως όταν πεθαίνει ένας εκπαιδευτικός, πεθαίνει ένα αστέρι. Φεύγει από την τροχιά του και κυλά κάτω στη γη, στο χώμα. Ένα μικρό κενό μένει στον ουρανό που μυρίζει αποκαΐδια. Καθώς το αστέρι πέφτει στη γη, οι άνθρωποι μαζεύουν όση λάμψη μπορούν, τη σφίγγουν στη χούφτα τους όπως ο πρωτόγονος άνθρωπος τα σκληρά εργαλεία του και σχίζουν μ’ αυτή, την παχιά κρούστα του σκότους για ν’ ανοίξουν λευκούς δρόμους και ράγες. Πολλές φορές, ράγες με μεγάλη κλίση. Όπως του οδοντωτού. Να βλέπουν. Να προχωρούν. Να ταξιδεύουν. Να ξεπερνούν τα εμπόδια. Κι όταν δεν τα καταφέρνουν, να γυρίζουν λίγο πίσω για να παίρνουν περισσότερη φόρα.
Κάποτε σηκώνουν το κεφάλι ψηλά ευγνωμονώντας τον ουρανό για το φως που τους χαρίστηκε. Τότε ο ουρανός σταματά να κλαίει το χαμένο διαμάντι που στόλιζε το βαθύ σκούρο μπλε φόρεμά του και σκύβει για να υποκλιθεί και να σκουπίσει τα δάκρυα στα μάτια των ανθρώπων. Ξέρει πως το φως κάπου σκάλωσε, κάπου άφησε σπόρους που μεγαλώνουν, ξέρει πως το φως τρέφει τη μνήμη κι εκείνη με τη σειρά της τη ψυχή κι αφού η ψυχή δεν πεθαίνει ποτέ, έτσι δεν μπορεί να χαθεί και το φως. Θα καρπίσει πάλι. Θα είναι πάντα μέσα σ΄ όλα τα πράγματα. Θα είναι για πάντα μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Γι αυτό όταν πεθαίνει ένας εκπαιδευτικός, δεν πεθαίνει πραγματικά. Επισφραγίζει απλώς την αθανασία του».
Την καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας Λασκαρίνα Πολέμη την γνωρίσαμε πριν από κάποια χρόνια στο Λύκειο Καλαβρύτων στο οποίο είχα τη χαρά και την τύχη να διδάξω εκεί για ένα χρονικό διάστημα και να ζήσω επίσης στον ιστορικό αυτόν τόπο. Οι συνάδελφοί της βλέπαμε στο πρόσωπό της μια άξια εκπαιδευτικό που αγαπούσε με πάθος τη δουλειά της. Δίδασκε με αξιοσημείωτο ζήλο και μεράκι, με πλάνο και με πολλή αφοσίωση, σεβασμό και αγάπη προς τα παιδιά των σχολείων της Δ/θμιας Εκπ/σης της πόλης. Συζητούσε πολύ με τα παιδιά, τα ρωτούσε, τα άκουγε και τα αφουγκραζόταν πραγματικά. Κατέγραφε τα θέματα που τα απασχολούσαν, κατανοούσε τις προσπάθειές τους να έρθουν στο σχολείο ιδιαίτερα από τα μακρινά μέρη, να είναι συνεπείς, να διαβάσουν, να μελετήσουν, να εμπεδώσουν και να ανταποκριθούν στους όρους της εποχής και της περιοχής. Στον βαθμό που το κάθε παιδί μπορούσε. Και τα παιδιά την άκουγαν. Της άνοιγαν την πόρτα της σκέψης τους και μιλούσαν, αναγνωρίζοντας έναν άνθρωπο που μπορούσαν να εμπιστευτούν. Και εκείνη ήταν δίπλα τους όποτε τη χρειάζονταν. Τα ενθάρρυνε και έτσι τα παιδιά χαίρονταν γιατί ένιωθαν ότι έκαναν βήματα μπροστά. Και μετά τα επιβράβευε. Και χαίρονταν πιο πολύ. Και ελάμβανε και εκείνη, τη χαρά και τη δύναμη για να συνεχίζει να λειτουργεί. Έτσι, με το πάθος, την ευαισθησία της και τη δημιουργικότητά της κατάφερνε να κάνει τους μαθητές της να εκφραστούν και να πιστέψουν πρωτίστως στις δυνατότητές τους. Έτσι, ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στη σχολική κοινότητα και γενικότερα στην κοινωνία των Καλαβρύτων.
Η Λασκαρίνα όμως δεν αγαπούσε μόνο τους μαθητές της ούτε λειτουργούσε μόνο τις ώρες λειτουργίας του σχολείου. Κατανοούσε και αγαπούσε και τον συνάνθρωπό της. Και αναλωνόταν, με όσες δυνάμεις διέθετε, στη στήριξή του. Και κατ’ επέκταση στη στήριξη ολόκληρης της κοινωνίας, από το πόστο που της αναλογούσε.
Θυμάμαι την περίοδο που ο κ. Χρίστος Φωτεινόπουλος προσπαθούσε με πολύ κόπο να οργανώσει, να εμπλουτίσει και να αναδείξει τη σχολική βιβλιοθήκη του σχολικού συγκροτήματος. Τότε, η βιβλιοθήκη δέχτηκε την πλούσια προσωπική συλλογή ποιημάτων, βιβλίων, μουσικών CD και δίσκων, της πρόωρα εκλιπούσης Σοφίας-Χριστίνας Μιχαηλίδη, που οι γονείς της, τιμώντας τη μνήμη της, προσέφεραν ευγενικά στη σχολική κοινότητα. Η Λασκαρίνα, υπό την καθοδήγηση και τις οδηγίες του κ. Φωτεινόπουλου, αγωνιζόταν καθημερινά και άοκνα για να συνεισφέρει και να βοηθήσει στην υποδοχή της συλλογής αλλά και, μέσα από τις συνεχείς συναντήσεις με τους δωρητές, να καταλάβει και να διαβιβάσει τις διαθέσεις τους, καθώς και να συμβάλει στην πραγματοποίηση της ευγενικής αυτής προσφοράς προς τη Σχολική Βιβλιοθήκη.
Έτσι η Λασκαρίνα, με το έργο της και το ήθος της, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην εκπαιδευτική μας κοινότητα. Και αγάπησε τα Καλάβρυτα. Αλλά και εκείνα την καλοδέχτηκαν, όπως έκαναν και με όλους τους εκπαιδευτικούς που ανηφόριζαν προς τα σχολεία τους για να διδάξουν. Και την αγάπησαν. Και την ευχαρίστησαν. Και την έψαχναν όταν αποχώρησε από τα σχολεία της περιοχής. Δεν την ξέχασαν. Και συνέχιζαν να ενδιαφέρονται και να την αναζητούν. Και την τίμησαν.
Η μνήμη και η προσφορά της Λασκαρίνας θα παραμείνουν ζωντανές στις καρδιές μας. Όπως ζωντανός θα παραμείνει και ο χαρακτήρας της.
Η λάμψη της ας ακολουθεί την οικογένειά της και το φως της ας συνοδεύει όλα τα παιδιά που συνάντησε στο διάβα της.
Τάσος Τόγκας – Εκπαιδευτικός.
Δεν υπάρχουν σχόλια