Φεβρουάριος 1825. Η Επανάσταση που έμοιαζε να τρέφεται από ηρωισμό και θάρρος, στέλνει στον Γέρο του Μοριά την πιο άδικη μοίρα. Η ίδια η Ελλ...
Φεβρουάριος 1825. Η Επανάσταση που έμοιαζε να τρέφεται από ηρωισμό και θάρρος, στέλνει στον Γέρο του Μοριά την πιο άδικη μοίρα. Η ίδια η Ελλάδα, τότε, του γυρνάει την πλάτη.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο ήρωας των Δερβενακίων και της Τριπολιτσάς, περπατούσε σκυθρωπός στο Ναύπλιο. Η ψυχή του βάραινε από τον πόνο του χαμού του πρώτου του γιου, του Πάνου, που τον Νοέμβριο του 1824 είχε σκοτωθεί βίαια, αφήνοντας έναν ανείπωτο πόνο μέσα στο κορμί και στην καρδιά του. Οι φίλοι και συνεργάτες του τον έπεισαν να παραδοθεί στην κυβέρνηση, με την υπόσχεση αμνηστίας για όλους τους εμπλεκομένους στον εμφύλιο — μια υπόσχεση που σύντομα θα αποδείκνυε τη φτήνια της.Αντί αμνηστίας, τον περίμενε μια δίκη παρωδία. Η αυλαία του θεάτρου της αδικίας άνοιξε και ο Κολοκοτρώνης, ο θριαμβευτής της Πελοποννήσου, ο άνδρας που έσωσε τη Ρούμελη και τον Μοριά από την καταστροφή, καταδικάστηκε να περάσει τέσσερις μήνες φυλακισμένος στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στην Ύδρα. Μαζί του οδηγήθηκαν οι πιο σεβαστοί Μοραΐτες καπεταναίοι και προεστοί, όμηροι μιας κυβέρνησης που φοβόταν τους ίδιους τους ήρωες της.
Η ταπείνωση γνώρισε κορύφωση στην αποβάθρα του Ναυπλίου. Ένας εγκάθετος τον φτύνει κατά πρόσωπο. Τα μάτια του Κολοκοτρώνη γεμίζουν δάκρυα, αλλά δεν κλονίζεται. Απλώνει τα αλυσοδεμένα χέρια του και με φωνή που πάγωσε ακόμα και τους πιο άκαμπτους της συνοδείας του λέει:
«Κρίνετε εσείς αν μου πρέπει τέτοια καταισχύνη».
Μια στιγμή ησυχίας πριν οι ένοπλοι αστυνομικοί διαλύσουν το πλήθος και απομακρύνουν τον προσβλητικό άνδρα.
Η κυβέρνηση, όμως, δεν σταμάτησε εδώ. Έστειλε τον Καραϊσκάκη να δολοφονήσει τον άλλο του γιο, τον Γενναίο. Ο Καραϊσκάκης, με λόγια μνημειώδη, απέρριψε την εντολή:
«Δεν βάνω εγώ χέρι εις τον υιόν του Κολοκοτρώνη… αν αυτούς τον φυλάκισαν, εμείς θα τον ελευθερώσουμε, γιατί είναι πατέρας μας».
Στην Ύδρα, ο Γέρος υπέφερε. Ένα τραύμα στο μάτι, η απώλεια του Πάνου και η σκοτεινή μοναξιά της φυλακής τον κατέβαλαν. Σύντομα όμως, μια αποσχηματισμένη καλόγρια, η Μαργαρίτα, κόρη του Αγγελή Βελισσάρη, τον φροντίζει με υπομονή και τρυφερότητα. Από τη φροντίδα γεννήθηκε η αγάπη. Και αργότερα, ο μικρός Παναγιώτης, το παιδί που ονομάστηκε για να θυμίζει τον αδικοχαμένο Πάνο, ήρθε να φέρει καινούρια ζωή στην καρδιά του.
Η είδηση της φυλάκισης του Κολοκοτρώνη φτάνει μέχρι την Κρήτη. Ο Ιμπραήμ αλλάζει τα σχέδιά του και φτάνει στην Πελοπόννησο νωρίτερα από όσο περίμεναν οι Έλληνες. Η καταστροφή ξεχύνεται σαν καταιγίδα: τα Κρεμμύδια, η Σφακτηρία, το Παλιόκαστρο και το Νιόκαστρο πέφτουν, και τον Μάιο, ο Παπαφλέσσας χάνει τη ζωή του στο Μανιάκι. Η κυβέρνηση αδυνατεί να αντιδράσει. Ο Σκούρτης, διορισμένος αρχιστράτηγος, ηττάται πλήρως.
Τότε, μπροστά στη λαϊκή οργή, ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίζεται. Στο Ναύπλιο, χιλιάδες άνθρωποι τον περιμένουν, χειροκροτούν και τον συγκινούν. Ο ίδιος, με μια βαθιά ανάσα, μιλάει στο πλήθος:
«Τώρα που ερχόμουνα, έριξα όλες μου τις πίκρες στη θάλασσα. Κάνετε κι εσείς το ίδιο».
Η Επανάσταση είχε σωθεί από τον άνθρωπο που, παρά τις προδοσίες, τη λύπη και την απώλεια, δεν λύγισε ποτέ. Ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν μόνο στρατηγός — ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι η πατρίδα σώζεται από την ψυχή και την ανιδιοτέλεια, όχι από τους φοβισμένους ή τους συμβιβασμένους.
Για το ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ-NEWS
Νίκος Κυριαζής Δημοσιογράφος
Τακτικό Μέλος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ)
Δεν υπάρχουν σχόλια