Τα Καλάβρυτα είπαν σήμερα το τελευταίο «αντίο» στον πρώην Δήμαρχο Καλαβρύτων Παναγιώτη (Τάκη) Νικολάου. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον Μ...
Τα Καλάβρυτα είπαν σήμερα το τελευταίο «αντίο» στον πρώην Δήμαρχο Καλαβρύτων Παναγιώτη (Τάκη) Νικολάου.
Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Καλαβρύτων, προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Ιερωνύμου, παρουσία της Δημοτικής Αρχής, εκπροσώπων συλλόγων και φορέων, καθώς και πλήθους Καλαβρυτινών.
Κατά τη διάρκεια της τελετής διαβάστηκε ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου από τον Πρόεδρό του κ. Τζόβολο, ενώ επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Δήμαρχος Καλαβρύτων κ. Παπαδόπουλος. Η σορός του εκλιπόντος ήταν σκεπασμένη με τη σημαία του Δήμου Καλαβρύτων, ως ένδειξη τιμής για την προσφορά και το έργο του.
Τη σορό, κατά τη μετάβασή της στο κοιμητήριο, συνόδευσε η Φιλαρμονική του Δήμου Καλαβρύτων, αποδίδοντας τον ύστατο φόρο τιμής.
Ο ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Με βαθύτατη λύπη και συγκίνηση, αποχαιρετούμε σήμερα, μια εμβληματική προσωπικότητα των Καλαβρύτων, τον διατελέσαντα Δήμαρχο του Δήμου Καλαβρύτων, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ (ΤΑΚΗ) ΝΙΚΟΛΑΟΥ.
Έναν εκλεκτό συμπατριώτη μας που το όνομα του συνδέθηκε με την Ιστορία και την Αυτοδιοικητική διαδρομή του Δήμου Καλαβρύτων.
Έναν άξιο Καλαβρυτινό που με τις πολιτικές του επιλογές, την κοινωνική και πολιτική του δράση συνέβαλε καθοριστικά στη διατήρηση και ανάδειξη της ιστορικής μνήμης του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος, τη διαμόρφωση συνθηκών αυτοδιοικητικής συνεργασίας και αλληλεγγύης, τοπικής ανάπτυξης και προόδου.
Ο εκλιπών γεννήθηκε στα Καλάβρυτα το 1942. Ήταν το 8ο από τα εννέα παιδιά – τα δύο απεβίωσαν πολύ νωρίς - της πολύτεκνης οικογένειας του Καλαβρυτινού Νικολάου Νικόλαου και της Νικολάου Φωτεινής το γένος Γιαννακλή από το Πλανητέρου Κλειτορίας.
Την αποφράδα ημέρα της 13ης Δεκεμβρίου 1943, νήπιο μόλις 2 ετών, βρέθηκε έγκλειστος στο Δημοτικό Σχολείο της Πόλης μαζί με τη μάνα και τα αδέλφια του, ανάμεσα στα παιδιά που οι εγκλωβισμένες στο φλεγόμενο κτίριο μανάδες, πέταξαν από τα παράθυρα για να σωθούν.
Μια θεία του τον φρόντισε εκείνη την ημέρα και χρειάστηκαν αρκετές μέρες μέσα στην καιόμενη πόλη για να επανενωθεί με την οικογένειά του.
Ο πατέρας του Νίκος Νικολάου διασώθηκε από την εκτέλεση καθώς, δεν βρίσκονταν εκείνη την ημέρα στα Καλάβρυτα, όπως και η αδελφή του Σοφία, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Ανδρέας βρισκόταν στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου.
Έζησε τα παιδικά του χρόνια στα αποκαΐδια της κατεστραμμένης πόλης, μέσα στην οδύνη και το θρήνο για την απώλεια των ανδρών και των παιδιών που εκτελέστηκαν στη Ράχη του Καπή από τους Γερμανούς κατακτητές βιώνοντας από την τρυφερή παιδική ηλικία το μεγάλο Καλαβρυτινό Δράμα.
Αυτό το τραγικό βίωμα του Ολοκαυτώματος, της εκτέλεσης και ολοκληρωτικής καταστροφής της πόλης, ο αγώνας που ακολούθησε για την επιβίωση και την ανάσταση της πόλης από τις στάχτες και τα ερείπια, υπήρξαν καθοριστικά για την δράση, τη συμμετοχή και την διαδρομή του στα κοινά του τόπου, στην ενήλικη ζωή του.
Ολοκλήρωσε, κάτω από τις δύσκολες ψυχολογικές και κοινωνικές συνθήκες της μεταπολεμικής εποχής, το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο στα Καλάβρυτα.
Η ανέχεια, και η ανάγκη της δημιουργίας, τον οδήγησαν, όπως πολλούς συνομήλικούς του, να μετακινηθεί στην Αθήνα.
Στην Αθήνα θα γνωρίσει την συνοδοιπόρο της ζωής του Γεωργία Τσιριγώτη από το Χαλάνδρι Αττικής με την οποία παντρεύτηκαν το 1966 και θα βαδίσουν αγαπημένοι στην κοινή τους ζωή, αποκτώντας δύο κόρες.
Έμαθε την τέχνη της λινοτυπίας και εργάστηκε επαγγελματικά στη στοιχειοθεσία εφημερίδων, περιοδικών και βιβλίων, μια δραστηριότητα που τον οδήγησε στο να αγαπήσει το διάβασμα και τη συγγραφή.
Συνεργάστηκε ερασιτεχνικά με διάφορες εφημερίδες και περιοδικά , δημοσιεύοντας άρθρα, χρονογραφήματα και ευθυμογραφήματα, ενώ ποιήματά του συμπεριελήφθησαν σε διάφορες ανθολογίες.
Συνέγραψε το βιβλίο για το Τυφλό Σύστημα Δακτυλογράφησης – Μέθοδος άνευ διδασκάλου και ορθογραφικό οδηγό. Το πολιτικοκοινωνικό έργο «Το μήνυμα του αιώνα» το οποίο μεταφράστηκε στα αγγλικά, λαμβάνοντας ιδιαίτερα θετικές κριτικές, ποιητικές συλλογές, ενώ τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε με τη συγγραφή μυθιστορήματος, με το έργο «Μεταπράτης» να αποτελεί το πιο αξιόλογο πνευματικό δημιούργημά του.
Υπήρξε μέλος της εταιρείας λογοτεχνών Πελοποννήσου.
Λόγω των τεχνολογικών αλλαγών στον χώρο του Τύπου συνταξιοδοτήθηκε σχετικά νωρίς και επέστρεψε στα αγαπημένα του Καλάβρυτα.
Η επιστροφή του συνδέθηκε με τη συμμετοχή και πολυετή δράση του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Από το 1991 - 1994 διετέλεσε Δήμαρχος του τότε Δήμου Καλαβρύτων, διανύοντας μια ιδιαίτερα αποδοτική θητεία με σημαντικές επιτυχίες στην Αυτοδιοικητική πορεία και προοπτική του Δήμου.
Μάρτυρας ο ίδιος των γεγονότων του Ολοκαυτώματος και της μεταπολεμικής περιόδου, έθεσε σε προτεραιότητα το θέμα της προστασίας και ανάδειξης της Ιστορικής Μνήμης του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος και υποστήριξε και αυτός με σθένος όλες τις προσπάθειες και πρωτοβουλίες για την δημιουργία του Δημοτικού Μουσείου Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος, του οποίου διετέλεσε Πρόεδρος την περίοδο 1991-1994.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στις αξιόλογες πρωτοβουλίες που ελήφθησαν επί θητείας του και κυρίως στις δράσεις της επετείου των 50 χρόνων από το Ολοκαύτωμα, που ανέδειξαν σε εθνικό επίπεδο την συλλογική προσπάθεια για την δημιουργία του Μουσείου και συνέτειναν στην προώθηση και επίσπευση των σχετικών διαδικασιών.
Η ανάπλαση και ο φωτισμός του Τόπου Εκτέλεσης και η απόφαση χαρακτηρισμού της πόλης των Καλαβρύτων ως Μαρτυρικής Πόλης (το 1993) έγιναν επί θητείας του.
Άνθρωπος του πνεύματος, καλλιεργημένος, προοδευτικός, ακέραιος, δημοκράτης, υπέρ του διαλόγου και της σύνθεσης των απόψεων, έφερε ένα νέο πνεύμα συνεργασίας και δημιουργικότητας στο Δήμο Καλαβρύτων, αφήνοντας ισχυρό και ανεξίτηλο το αποτύπωμά του ως Δήμαρχος Καλαβρύτων.
Διετέλεσε επίσης την περίοδο 1997 - 1998 Πρόεδρος του Συμβουλίου περιοχής της 12ης Εδαφικής Περιφέρειας Νομού Αχαΐας από τη θέση του Δημοτικού Συμβούλου του Δήμου Καλαβρύτων, που αποτέλεσε πρόδρομο του νέου Καποδιστριακού Δήμου Καλαβρύτων και είχε την ευκαιρία μέσα από το ρόλο του αυτό να συνεισφέρει στην ανάπτυξη και σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ του τότε Δήμου Καλαβρύτων και των 30 Κοινοτήτων που συνενώθηκαν και από το 1999 αποτέλεσαν τον Καποδιστριακό Δήμο.
Ο εκλιπών υπήρξε ενεργό και δραστήριο μέλος της τοπικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής έχοντας συνεχή συμμετοχή και δράση.
Στη Δημοτική Φιλαρμονική, στο στον Ορειβατικό Σύλλογο, στον Σκακιστικό Όμιλο ενώ υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Εκκλησιαστικού Ορφανοτροφείου Καλαβρύτων για πολλά χρόνια.
Με την ευγένεια, την καλή διάθεση, την ευρυμάθεια και την πολυετή εμπειρία του στην Αυτοδιοίκηση, υπήρξε πάντοτε, καλός σύμβουλος προς τη Δημοτική Αρχή και προς εμένα προσωπικά, όταν ανέλαβα τα Δημαρχιακά καθήκοντα το 1999 και καθ΄ όλη τη θητεία μου, συντασσόμενος με κάθε προσπάθεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για το καλύτερο του τόπου.
Ο ΤΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ υπήρξε άνθρωπος της προσφοράς, οραματιστής, άξιος και συνεπής εργάτης της Αυτοδιοίκησης, υποδειγματικός οικογενειάρχης και αγαπητός συμπατριώτης και φίλος.
Η προσωπικότητά του, το ήθος, το παράδειγμά του, η προσφορά του στον τόπο, η συμβολή του στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης του Ολοκαυτώματος και στην προώθηση των αναπτυξιακών προτεραιοτήτων της περιοχής, θα παραμείνει καταγεγραμμένη στη συλλογική μας μνήμη.
Φεύγοντας αφήνει πίσω του δυσαναπλήρωτο κενό.
Για την οικογένειά του, την αγαπημένη του σύζυγο με την οποία συμπορεύτηκαν με αγάπη και κατανόηση όλα τα χρόνια της κοινής τους ζωής, τις αγαπημένες του κόρες και τα πολυαγαπημένα του εγγόνια.
Δυσαναπλήρωτο το κενό που αφήνει στην τοπική κοινωνία, που στερείται την πολύτιμη παρουσία και συνεισφορά του.
Τον αποχαιρετούμε με συγκίνηση και κρατάμε με ευγνωμοσύνη στην καρδιά και στη σκέψη μας όσα μας προσέφερε.
Εκ μέρους της Δημοτικής Αρχής του Δήμου Καλαβρύτων, των συνδημοτών μας και όλων των Καλαβρυτινών εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην αγαπημένη του οικογένεια την σύζυγό του Γεωργία, τις κόρες του Φωτεινή και Δήμητρα και τα εγγόνια του Μάγια, Γεωργία, Ελευθερία, Γιάννη και Τάκη.
Στην αδελφή του Μετάξω και τα αδέλφια του Θεόδωρο, Λευτέρη και τη σύζυγό του Φωτεινή.
Ο εκλιπών, στην ομιλία του κατά τη 49η επέτειο του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Αλήθεια, η Καλαβρυτινή μάνα, πού βρήκε αυτό το κουράγιο; Πώς ανάστησε αυτά τα παιδιά των Καλαβρύτων; Βρήκε το κουράγιο, γιατί έπρεπε. Έπρεπε να γίνουν κήρυκες της ειρήνης. Έπρεπε το Δημοτικό Σχολείο που κλείστηκαν τα γυναικόπαιδα μέσα, να γίνει Μουσείο και να θυμίζει αυτό που διαπράχτηκε εδώ. Όχι για εκδίκηση. Αλλά, για να μην ξαναγίνει ποτέ τέτοιο μεγάλο κακό. Και το Μουσείο γίνεται αυτή τη στιγμή και ελπίζουμε να εγκαινιαστεί στο τέλος του 1993 με τη συμπλήρωση των 50 χρόνων από το Ολοκαύτωμα. Έτσι, θα περνάει σίγουρα στους επισκέπτες προσκυνητές - από έναν ακόμη χώρο - το μήνυμα: τι τρομερή μάστιγα θα είναι να αναβιώσει ο νεοναζισμός.
Τα Καλάβρυτα, αν και για το αποτρόπαιο έγκλημα που διαπράχτηκε εδώ, δεν δικάστηκε κανένας υπεύθυνος, θα προσπαθήσουν με κάθε μέσο και θα καταφέρουν, να γίνουν Κέντρο Αντιφασιστικό, που θα σταθεί και θα στέκεται φραγμός και εμπόδιο σε κάθε νεοναζιστική κίνηση.
Σε κάθε επιβουλή κατά της Ελευθερίας, γιατί έτσι ξεκίνησαν από το 1821. Όποιος σταθεί εμπόδιο σ’ αυτές τις επιδιώξεις των Καλαβρυτινών, να εδραιωθούν σε παγκόσμιο ειρηνικό σύμβολο τα ιστορικά και μαρτυρικά Καλάβρυτα, αυτός, θα είναι άνθρωπος που θέλει τον πόλεμο και όχι την αγάπη και την ειρήνη.”
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον υποδεχτεί σε λίγο κοντά στους αγαπημένους του γονείς, στα αδέλφια του, στον γαμπρό του Κώστα, σε αγαπημένους συγγενείς και φίλους, ανάμεσα στους καλαβρυτινούς ήρωες μιας οδυνηρής εποχής για τον τόπο μας, στους οποίους ανήκει και ο ΤΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ.
Αιωνία του η Μνήμη. Καλό κατευόδιο.
Καλό σου ταξίδι Δήμαρχε, στον τόπο της ανάπαυσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια