του Τρύφωνα Μαντά Μέρα Δεκέμβρη του ‘43 Βραχνή φωνή, ανάλγητη η θλίψη η μάνα σκούζει και ψάχνει τα παιδιά της μια τρύπα στο σακάκι απ...
του Τρύφωνα Μαντά
Μέρα Δεκέμβρη του ‘43
Βραχνή φωνή, ανάλγητη η θλίψη
η μάνα σκούζει και ψάχνει τα παιδιά της
μια τρύπα στο σακάκι από μια σφαίρα
μένει αθάνατη, πικρή, εκείνη η μέρα.
---------------------------------------------------
Μες τη φωτιά μια καταχνιά κοντοζυγώνει
στις ράγες του Οδοντωτού φέγγει σκοτάδι
κι ο λόφος του Καπή , Γεσθημανή
που οι ήρωες κοιμούνται κάθε βράδυ.
-------------------------------------------------------
Σιωπής ανάσες τρεμουλιάζουν σ τον αγέρα
Γιόμισε ο τόπος από γκρίζα γιασεμιά
Γελούν σα δαίμονες η αντάρα κι η φοβέρα
Φεύγουν οι ζωές στου χρόνου τη ματιά.
-----------------------------------------------------
Καλάβρυτα σαν πας μέρα Δεκέμβρη
Πάρε μαζί σου λίγο χώμα του Διστόμου
Λίγον αέρα από τον Κάνδανο, νοτιά
Και φύτεψε άνθη και μιαν αγριελιά.
------------------------------------------------------
Σ’ ένα καντήλι χίλιες ψυχές σε άσπρο μύρο
Ψάχνουν με λαχτάρα να ανταμώσουν τη ζωή
Τριγύρω πολυβόλα τις θερίζουν
Θηρίο ο άνθρωπος, ανήμερη πληγή.
---------------------------------------------------------
Χτυπάει η καρδιά όταν η μοίρα σε προστάζει
Και ας την κοιτάζεις με δυο μάτια παιδικά
γιατί είναι αλύτρωτη η γραμμή που σου χαράζει
σπάζει σαν μάρμαρο η ζωή και σε πονά .
-------------------------------------------------
Θεέ της λήθης, κατεργάρη ουρανέ
Ορθώσου γίγαντας και βρόντα, γίνε κεραυνός
Ωδή θανάτου με μια λύρα και φλογέρα
στέκει ο σταυρός ένας ακοίμητος φρουρός.
ليست هناك تعليقات