Navigation

Το ταξίδι ενός καλού μου φίλου στους αγγέλους!..

γράφει ο Άγγελος Σακκέτος
ΣΗΜΕΡΑ αισθάνθηκα μια μεγάλη θλίψη και μια απέραντη μελαγχολία, ακούγοντας ότι ο καλός κι αγαπημένος μου φίλος, Νίκος Αναγνωστόπουλος (Γκόγιας, όπως ήταν πιο γνωστός), από τον Πάο Καλαβρύτων, ταξίδεψε για τον κόσμο των αγγέλων!.. Αγνή ψυχή!.. Και πάνω απ’όλα υπέροχος άνθρωπος!.. Κάθισα, λοιπόν, και σκέφτηκα τι να πρώτο-θυμηθώ από την φιλική παρέα που κάναμε επί τόσα χρόνια! Θύμησες και αναμνήσεις!..

Θυμάμαι, για παράδειγμα, το 1993, όταν πρώτο-απέκτησα δίπλωμα οδηγήσεως, που τον έπαιρνα με το αυτοκίνητο και πηγαίναμε βόλτα είτε στο Βεσίνι, το χωριό που γεννήθηκε ο γράφων, είτε στην γραφική ταβέρνα του άλλου καλού μου φίλου, του Θόδωρου Τακτικού, στα Τριπόταμα, και τα λέγαμε επί ώρες! Συνήθως, όμως, συζητούσαμε σε μια γωνιά της υπαίθριας αυλής του πολυκαταστήματος Μπέλου, όπου έρχονταν και ορισμένοι άλλοι φίλοι για να πληροφορηθούν λεπτομέρειες από τις τηλεοπτικές εκπομπές που έκανα τότε στην Τηλετώρα!
Και τι δεν συζητούσαμε!.. Και τι δεν λέγαμε!.. Και τι δεν μας απασχολούσε!.. Θέματα εθνικά, θρησκευτικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Κυρίως όμως η ελληνική ιστορία!
--Δηλαδή, βρε Άγγελε, ο Μέγας Αλέξανδρος είχε φτάσει τόσο μακριά; Κάτι άκουσα ότι έχει σχέση και με τις καστανιές στην Χώτσα! Είναι αλήθεια;
(Χώτσα λέμε ένα πανέμορφο και καταπράσινο μέρος δίπλα στο Βεσίνι, όπου και το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου). Αλλά ο Γκόγιας, ο φίλος μου ο Νίκος δηλαδή, ήθελε απάντηση:
-- Την πληροφορία αυτή μού την είχε δώσει ο Καρυδόγιαννης. Μου είχε πει ότι τον καιρό που ο Μέγας Αλέξανδρος είχε πάει στην Κόρινθο για να ενώσει τους Έλληνες, προκειμένου να κάνει την μεγάλη εκστρατεία του στην Ασία. Προκειμένου λοιπόν να καλύψει με τροφή τις ανάγκες του στρατού του, έστελνε στρατιώτες, που ήσαν εκπαιδευμένοι στο κυνήγι, οι οποίοι έφθαναν μέχρι την Χώτσα και κυνηγούσαν αγριογούρουνα! Εκεί έτρωγαν κάστανα και από τα … κουκούτσια, που πετούσαν στο χώμα, φύτρωσαν οι καστανιές αυτές, πρωτόγνωρες για τα μέρη μας. Ένα ζωντανό μνημείο της φύσης δηλαδή!
--Καλώς. Και ο Χριστός τελικά ήταν … Έλληνας;
--Άκουσε να σου πω, Νίκο: Ο Χριστός, όπως ο ίδιος έλεγε συχνά, ήταν Ναζωραίος. Γαλιλαίος, όπως τον χαρακτήριζαν οι κάτοικοι της Γαλιλαίας, όπου συνήθως δίδασκε. Και το ότι θεωρούσε τον εαυτό Του Ναζωραίο, το διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο.
--Και πώς βγάζεις το συμπέρασμα ότι ήταν Ναζωραίος, από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας;
--Δεν είναι τυχαία η απάντηση που έδωσε ο ίδιος όταν πήγαν να Τον συλλάβουν στον Κήπο της Γεθσημανή: «Ιησούς ούν ειδώς πάντα τα ερχόμενα επ' αυτόν, εξελθών είπεν αυτοίς· Τίνα ζητείτε; 5 απεκρίθησαν αυτώ· Ιησούν τον Ναζωραίον. λέγει αυτοίς ο Ιησούς· Εγώ ειμι. (…). 7 πάλιν ούν αυτούς επηρώτησε· Τίνα ζητείτε; οι δε είπον· Ιησούν τον Ναζωραίον. 8 απεκρίθη Ιησούς· Είπον υμίν ότι εγώ ειμι· ει ούν εμέ ζητείτε, άφετε τούτους υπάγειν.» (Ιω. ιθ΄ 4-8).
--Καλώς. Και τότε πώς λεγόταν Γαλιλαίος;
--Γαλιλαία λεγόταν η τότε εξελληνισμένη περιοχή της Παλαιστίνης. Δεκάδες φορές αναφέρεται στο Ευαγγέλιο ότι ο Ιησούς ήταν Γαλιλαίος. Μάλιστα πολλοί, όταν έβλεπαν τον Ιησού να διδάσκει στη Γαλιλαία, προβληματίζονταν και έλεγαν στον Νικόδημο: «Μή και σύ εκ της Γαλιλαίας εί; ερεύνησον και ίδε ότι προφήτης εκ της Γαλιλαίας ουκ εγήγερται.» (Ιω. ζ΄ 53)

Κάπως έτσι συζητούσαμε με τον φίλο μου τον Γκόγια και όταν πηγαίναμε από τον Πάο στο σπίτι μου, στο Βεσίνι, όπου του έδειξα για πρώτη φορά το κασόνι (ένα είδος μεγάλου ξύλινου κιβωτίου) όπου πάνω του κοιμόταν ο Άρης Βελουχιώτης για είκοσι περίπου μέρες! Βρήκα την ευκαιρία να τον ρωτήσω:
--Τον Άρη τον είχες δει με τα μάτια σου, Νίκο;
--Ναι, ναι!.. Τον θυμάμαι σαν να τον βλέπω μπροστά μου καβάλα πάνω στο άλογό του, πηγαίνοντας με την συνοδεία του προς το Βεσίνι! 
--Τι άλλο θυμάσαι από αυτόν;
--Πολλά πράγματα, αλλά δεν θέλω να τα θυμάμαι. Ο εμφύλιος ήταν κακό πράγμα. Πολύ αίμα, βρε Άγγελε!.. Δεν θάθελα να τα ξαναδούν οι άνθρωποι αυτά!.. Δεν θάθελα τα παιδιά μου, αλλά και τα παιδιά του κοσμάκη, να ζήσουν τέτοια πράγματα!. Κακό πράγμα ο εμφύλιος!..
Κοίταξα για λίγο τον Νίκο. Σαν να περνούσαν από μπροστά του εικόνες πολλές. Κουνούσε συνεχώς το κεφάλι του. Με όλη την αγάπη μου γι΄ αυτόν, θέλησα να τον ρωτήσω:
--Αυτά, που μου λες για τον Άρη, μπορείς να τα πεις μπροστά στην κάμερα; 
--Ναι, μου λέει, κανένα πρόβλημα!
Τον λόγο τον είχε πλέον ο ανιψιός μου, Γεώργιος Βλαχάκης, δικηγόρος σήμερα, ο οποίος μας «τραβούσε» με την κάμερα καθώς συζητούσαμε με τον Νίκο στην βεράντα του σπιτιού μου! Κάποια στιγμή θέλω να το βρω αυτό το ντοκουμέντο μέσα στα δεκάδες ψηφιοποιημένα βίντεο, που υπάρχουν στο δημοσιογραφικό και ιστορικό αρχείο μου, για να το παραδώσω στον γιο του Θοδωρή Αναγνωστόπουλο, που μου ανακοίνωσε την θλιβερή είδηση του θανάτου του. 
Πολλά και διάφορα συζητούσαμε λοιπόν!.. Κι όλα για την Ελλάδα και τον Χριστό!
Κλείνοντας, δεν θα λησμονήσω την αγνότητα της ψυχής αυτού του ανθρώπου. Ακόμη και η χαρά που ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό του όταν μού έκοβε σταφύλια από το αμπέλι, που καλλιεργούσε στο δικό του σπίτι, ή τα φρούτα που μου έφερνε σε καθημερινή βάση ή την ώρα που καθόμασταν και πάλι στην υπαίθρια γωνιά του καταστήματος του Μπέλου για να συνεχίσουμε την συζήτηση για θέματα εθνικά, θρησκευτικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Κυρίως όμως η ελληνική ιστορία!

Σήμερα ο φίλος μου ο Νίκος ταξιδεύει για τον ουρανό, κοντά στους αγγέλους. Τότε μου έκοβε σταφύλια από το αμπέλι του. Σήμερα «κόπηκε» το νήμα της ζωής του.
Καλό ταξίδι, Νίκο μου!.. 
Καλό ταξίδι!..
Το βέβαιο είναι ότι δεν θα σε λησμονήσω ποτέ!..

Ο φίλος σου
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Αναρτήθηκε: 17/05/17 19:23

Ο Άγγελος Παν. Σακκέτος γεννήθηκε το έτος 1950 στο χωριό Βεσίνι Καλαβρύτων. Σπούδασε δημοσιογραφία, δημοσιολογία και κοινωνικές επιστήμες. Συνέχισε τις σπουδές του στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα αρθρογραφούσε σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά γνωστών δημοσιογραφικών οργανισμών και συγκροτημάτων, την ίδια στιγμή, που συνεργαζόταν με διάφορες εφημερίδες και περιοδικά του επαρχιακού Τύπου. Περισσότερα στο : sakketosaggelos.gr

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: