Navigation

Στην «καρδιά» τού Αιγίου… έσμιξαν πέντε Επιτάφιοι

Στην «καρδιά» τού Αιγίου… έσμιξαν πέντε Επιτάφιοι
Με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο οι Αιγιώτες τίμησαν χθες τη μέρα τής Μεγάλης Παρασκευής, παρακολουθώντας σε κλίμα κατάνυξης και συγκίνησης την Ακολουθία αλλά και την περιφορά του Επιταφίου, με σημείο αναφοράς και συνάντησης την πλατεία Αγίας Λαύρας, εκεί όπου το βράδυ «έσμιξαν» 5 Επιτάφιοι από αντίστοιχους Ιερούς Ναούς τής πόλης.  
Οι ετοιμασίες στις κεντρικές ενορίες του Αιγίου είχαν ξεκινήσει από προχθές, σ’ έναν «άτυπο διαγωνι¬σμό» για το στόλισμα των Επιταφίων, που πέραν της περιφοράς τους στα όριά τους, «πρωταγωνίστησαν» για ακόμα μια φορά στο κορυφαίο τελετουργικό της πόλης, διατηρώντας έτσι την παράδοση που συνεχίζεται απρόσκοπτα (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) για 30 περίπου χρόνια. 
Οι ενορίτες των Ιερών Ναών Παμμεγίστων Ταξιαρχών, Αγίου Ανδρέα, Εισοδίων της Θεοτόκου και Αγίας Τριάδας ξεκίνησαν λίγο μετά τις 9μ.μ. την περιφορά των Επιταφίων τους για να καταλήξουν ο ένας μετά τον άλλον στην κεντρική πλατεία τού Αιγίου, συνοδεία των εφημερίων τους, των ιεροψαλτών και μικρών κοριτσιών, ντυμένων με λευκό παρθενικό χρώμα κρατώντας κρίνα. Εκεί άπαντες ανέμεναν τον Επιτάφιο του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού της Παναγίας Φανερωμένης, που έφτασε περίπου στις 10μ.μ., αφού πρώτα είχε σταματήσει έξω από το δημαρχείο, όπου και διαβάστηκαν ευχές για τη δημοτική αρχή και το δημοτικό συμβούλιο. Στην πλατεία, πέραν των ιεροψαλτών των πέντε εκκλησιών, παιδικές φωνές της Χορωδίας του Ι.Ν. Ταξιαρχών κατέκλυσαν την ατμόσφαιρα, ψάλλοντας τα εγκώμια του Επιτάφιου Θρήνου σε τρεις στάσεις («Η ζωή εν τάφω», «Άξιον εστί» και «Αι γενεαί πάσαι».

Αρχιμ. Ιωακείμ Βενιανάκης: «Ζούμε πραγματικά όταν πεθαίνουμε για τον άλλον»
Αμέσως μετά ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως, Αρχιμανδρίτης π. Ιωακείμ Βενιανάκης κήρυξε τον Θείο Λόγο, παρουσία του δημάρχου Αιγιάλειας Αθανασίου Παναγόπουλου, αντιδημάρχων, δημοτικών συμβούλων και Αρχών της πόλης, κι ενώ η πλατεία και οι γύρω δρόμοι είχαν «πλημμυρίσει» από πιστούς κάθε ηλικίας. 
«Ο Χριστός μάς έδειξε πως ο σταυρός δεν είναι απλά μια οδύνη, αλλά μια αγαπητική κίνηση προς τον άλλον. Θα μπορούσαμε να πούμε μερικούς λόγους κεντρικούς τής Μεγάλης Εβδομάδος. Αυτός που είναι ο κορυφαίος είναι εκείνος που λέει ο Κύριος «ουκ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι». Δηλαδή, δεν ήλθα να υπηρετηθώ, αλλά να υπηρετήσω. Δεν ήλθα για να μου προσφέρετε, αλλά για να σας προσφερθώ. Κι αυτό δεν το έκανε συναισθηματικά. Το έκανε για να μας δείξει τον τρόπο ζωής που οφείλουμε κι εμείς στους άλλους. Ο κόσμος γεννά εξηγήσεις και παρεξηγήσεις, πληγές, πικρίες, στενοχώριες και εκμετάλλευση. Όλα αυτά όμως διαλύονται εφόσον αποδεχθούμε αυτόν τον αιώνιον λόγον: «Μακάριον το διδόναι ή λαμβάνειν», δηλαδή πρακτικά, όπως είπε ο Κύριος «ουκ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι». Να καταλάβουμε, δηλαδή, ότι η χαρά και η ζωή είναι να υπηρετούμε, να αναπαύουμε τον άλλον, παρά να απαιτούμε να μας αναπαύει και να μας υπηρετεί ο άλλος», είπε μεταξύ άλλων ο π. Ιωακείμ. 
Και συνέχισε: «Εάν καταλάβουμε ότι τα πάντα είναι ο Χριστός και ότι είμαστε παθιασμένοι στην αγάπη Του, τότε είμαστε αληθινά ελεύθεροι. Και είμαστε ελεύθεροι, διότι είμαστε εντελώς πλήρεις, είμαστε γεμάτοι και τότε θα σβήσουμε εάν δεν δώσουμε. Δεν μας επιβάλλει κανείς νόμος να δώσουμε ή κανείς νόμος να μην δώσουμε, αλλά η ίδια η ύπαρξή μας δεν θα αντέξει αν δεν δώσει. Οπότε αυτή είναι η απόδειξη της αληθινής υγείας». 
Καταλήγοντας ο Αρχιμανδρίτης ανέφερε: «Αν δεν νεκρωθούν ο λογισμός  και τα δίκαιά μας για χάρη τού άλλου, δηλαδή εάν δεν πεθάνουμε για χάρη τού άλλου, τότε δεν έχουμε ζωή. Και όταν λέγει «θανάτω θάνατον πατήσας», αυτό σημαίνει ότι ζω όταν πεθαίνω για τον άλλον. Όταν έρχομαι στον κόσμο και κατέρχομαι στον Άδη πεθαίνοντας για τον κόσμο, τότε η σταυρωμένη αγάπη είναι η έμπνευση, είναι η γέννηση, είναι η ανατολή της αληθινής ζωής και αναστάσεως. Που σημαίνει: Όσο διεκδικείς, χάνεις. Όσο παραδίδεσαι για να ζήσει ο άλλος, τότε ζεις. Εμείς γινόμαστε παντοδύναμοι γιατί πεθαίνουμε για τον Χριστό. Διότι Εκείνος πρώτος πέθανε για εμάς. Επομένως, η προτροπή τής Μεγάλης Εβδομάδας είναι να αγνοήσουμε το θάνατο γιατί υπάρχει η ζωή!».  



ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ: