Navigation

Φιλολογικό Μνημόσυνο στον μακαριστό παπαΜήτσο Καλογερόπουλο

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΚΑΜΕΝΙΑΝΙΤΩΝ-ΔΡΟΒΟΛΟΒΙΤΩΝ-ΔΕΣΙΝΙΩΤΩΝ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟ. 15-8-2016  
Γράφει ο Κωνσταντίνος Νικολόπουλος - Καμενιανίτης
Αγαπητοί μας συμπατριώτες συγχωριανοί και επισκέπτες χρόνια πολλά για τη γιορτή της Παναγίας μας, χρόνια πολλά για όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα, και κάθε καλό σε όλους σας.
Όπως έχουμε προγραμματίσει και εφαρμόζουμε από πέρυσι ως  Δ. Σ.  του Συλλόγου μας, πραγματοποιούμε φιλολογικά μνημόσυνα αφιερωμένα σε ξεχωριστές προσωπικότητες των χωριών μας που άφησαν σημαντικές παρακαταθήκες για εμάς τους νεότερους, αλλά και για την ίδια την πορεία του τόπου μας στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Φέτος λοιπόν είναι αφιερωμένο στο μακαριστό  Παπαμήτσο  Καλογερόπουλο, ιερέα και δημοδιδάσκαλο στα χωριά μας.
Πριν όμως αναφερθώ διεξοδικά στη ζωή και το έργο του παρουσιαζομένου, οφείλω να ευχηθώ αιώνια ανάπαυση στην ψυχή του γιού του αείμνηστου Δωρόθεου Καλογερόπουλου, που είχε την πρόνοια-σε ανύποπτο χρόνο-να μου εμπιστευτεί  το αρχείο του πατέρα του Παπαμήτσου Καλογερόπουλου, (  το οποίο περιλαμβάνει βιογραφικό του, βαθμολογίες στο Πανεπιστήμιο και πολλά άλλα, τα οποία ο ίδιος είχε φτιάξει σε ειδικό φάκελο και του τα είχε παραδώσει.   
****************************************************
      
ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ (1870 – 1964)
Σημαντική φυσιογνωμία των χωριών μας που σημάδεψε θετικά με το πέρασμά του, τη ζωή, τη δράση και την πνευματική πορεία των Καμενιάνων, καθώς και των πλησίον χωριών μας Δροβολοβού και Δεσινού. Ενώ ο ίδιος απετέλεσε μια από τις ζωντανές πηγές μεταλαμπάδευσης των ιστορικών γεγονότων του 1821, ατόφιες και εξειδικευμένες για τα ιστορικά πρόσωπα των χωριών μας, τη ζωή και τη δράση τους στο μεγάλο εκείνο αγώνα.
Ο Παπαμήτσος είναι εκείνος που διέσωσε τις ζωντανές μαρτυρίες εκ διηγήσεως ανθρώπων που τις έζησαν: α) Για το πέραμα του Π. Π. Γερμανού απ τα χωριά μας και τα της διαμονής του στο Σπήλαιο της Ζωοδόχου Πηγής Δροβολοβού!! β) Επίσης διέσωσε πολλά στοιχεία καθώς και το δημοτικό ποίημα, αλλά και τους άθλους του Καμενιανίτη Οπλαρχηγού του 1821 Ξενοχρήστου.
Ο μακαριστός ιερέας και δημοδιδάσκαλος Παπαμήτσος Καλογερόπουλος γεννήθηκε στους Καμενιάνους Αροανίας Καλαβρύτων το έτος 1970, με( αριθ., μητρώου Κοινότητας 109). Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Καλογερόπουλος, ο οποίος γεννήθηκε πριν την επανάσταση του 1821 και μετέφερε στον Παπαμήτσο αρκετά στοιχεία που βίωσε ο ίδιος στο μεγάλο εκείνο αγώνα καθώς και πολλά στοιχεία ντοκουμέντα για τα χωριά μας. Μητέρα του ήταν η Βενέτα, κοντινή απόγονος της ανιψιάς του Κολοκοτρώνη και συζύγου του Καπετάν Λεχουρίτη Βενέτας. Τα πρώτα του μαθήματα τα εδιδάχθη στο Δημοτικό Σχολείο Καμενιάνων, Δροβολοβού,  Δεσινού όπως γράφει ο ίδιος στο βιογραφικό του, αντίγραφο του οποίου βρίσκεται στα χέρια μου. Στη συνέχεια φοίτησε στο Ελληνικό Σχολείο του Λειβαρτζίου για ένα χρόνο, (1883-1884) και κατόπιν εις το εν Ύδρα Ελληνικόν Σχολείον προσκληθείς υπό του αδελφού του Παμφίλου Ιερομονάχου ( Αρχιμανδρίτου), ο οποίος είχε στενό σύνδεσμο με τον Υδραίο Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη. Ο ιερομόναχος Πάμφιλος, εκοιμήθη και ετάφη στο Μ. Σπήλαιο, όπου εκάρη  και μοναχός.
Τα πρώτα εγκυκλοπαιδικά μαθήματα τα εδιδάχθη στο Ελληνικό Σχολείο του Ναυπλίου για τέσσερα χρόνια, ενώ ακολουθώντας τον αδελφό του Πάμφιλο εγγράφη ακολούθως στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, καταταχθείς στη Φιλοσοφική Σχολή στην οποία φοίτησε για ένα έτος.
Το έτος 1891 εστρατεύθη ως κληρωτός και υπηρέτησε ως Υπαξιωματικός στο  9ο Σύνταγμα Πεζικού στο Μεσολόγγι για δύο χρόνια.
Αργότερα, το 1897 κατά τον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο κλήθηκε ως έφεδρος υπαξιωματικός και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες στην Ήπειρο ( Γρίμποβο κλπ). Μετά τη λήξη του πολέμου επανήλθε στους Καμενιάνους. Το έτος 1902 φοίτησε στο Υποδιδασκαλείο Δίβρης, όπου και αναγνωρίσθηκε δάσκαλος. Κατά πρώτον διορίσθηκε στο νεοσύστατο τότε Δημοτικό Σχολείο Αγριδίου που ιδρύθηκε το 1903. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Βασιλική θυγατέρα του Θεοδώρου Θεοδωρακόπουλου, με την οποία απέκτησε πολλά παιδιά, επτά αγόρια και δύο κορίτσια. Τα οποία ανέθρεψαν με παιδεία και ευσέβεια.
Μετά το Αγρίδι μετετέθη στο Δημοτικό Σχολείο Καμενιάνων, Δεσινού, Δροβολοβού, ευρισκόμενο στο Δροβολοβό μέχρι το έτος 1917. Να σημειωθεί ότι στο Δροβολοβό το Δημοτικό Σχολείο λειτούργησε αρχικά στον Άγιο Χαράλαμπο, έπειτα στην οικία του Δροβολοβίτη Γιαννόπουλου που κατόπιν αγοράστηκε και έγινε Αθανασίου Σταθόπουλου και στη συνέχεια στην οικία του Χαραλάμπους Θεοδωρακόπουλου. Ακολούθως μεταφέρθηκε η έδρα και της κοινότητας στους Καμενιάνους, όπως και το σχολείο, το οποίο λειτούργησε αρχικά στον Άγιο Κωνσταντίνο, στον οποίο τότε δεν είχε μεταφερθεί ακόμη το κοιμητήριο. Αυτό έγινε μέχρι και το 1827, απ όπου στη συνέχεια μετεστεγάσθη στο νέο σχολικό κτίριο που λειτούργησε μέχρι το 1981, οπότε σταμάτησε η λειτουργία του λόγω μικρού αριθμού μαθητών.
Ως δάσκαλος υπηρέτησε για 36 χρόνια και απελύθη με τον βαθμό του Γραμματέα Α΄.
Όμως για να επανέλθουμε, το 1907 κατόπιν προτροπής προτάσεως και επιμονής των κατοίκων των Καμενιάνων, απεφάσισε να εισέρθει στον ιερατικό κλάδο. Χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος την ( 6η-11- 1908), στη Μονή των Αγίων Θεοδώρων και πρεσβύτερος την 18η- 4ου -1909, στο ναό του Αγίου Δημητρίου Κλειτορίας από τον τότε επίσκοπο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Χαρίτωνα Κανελλόπουλο. Η τότε επισκοπή προήχθη σε μητρόπολη την 22α- 5ου- 1922. Αρχικά διορίστηκε  σαν ιερέας στα χωριά Δροβολοβό και Δεσινό, καθότι είχε προταθεί κι από τους εκεί κατοίκους. Κατόπιν του επετράπη απ το 1916 να ιερουργεί και στους Καμενιάνους όταν ευκαιρούσε κι όταν εκκαλείτο από το εκκλησιαστικό συμβούλιο δεδομένου ότι στους Καμενιάνους εφημέρευε τότε ο επίσης Καμενιανίτης ιερέας π. Γεώργιος Παπαπαναγιώτου.
Διακόνησε ως ιερέας μέχρι την 9η-9ου-1954 όπου με απόφαση του τότε Μητροπολίτη Αγαθόνικου συνταξιοδοτήθηκε αφού υπερέβη το ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης.
Ο Άριστος τούτος Καμενιανίτης άνδρας ως ιερέας, δάσκαλος και επί εικοσαετία γραμματέας της κοινότητας, επέδειξε απαράμιλλον αφοσίωση και αυταπάρνηση στα καθήκοντά του.
Ο μακαριστός Παπαμήτσος εκοιμήθη εν Κυρίω  το έτος 1964 σε ηλικία 94 ετών και ετάφη όπισθεν του ιερού στο κοιμητήριο του Αγίου Κωνσταντίνου Καμενιάνων. Κατά την εξόδιο ακολουθία του προσήλθε ο τότε οικείος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Γεώργιος, πλήθος ιερέων και κόσμου από πολλά μέρη μεταξύ των οποίων και ο αείμνηστος ιστοριοδίφης Πρωθιερέας π. Νικόλαος Παπαδόπουλος εκ Δεσινού. Το γεγονός τούτο ενθυμούμε έντονα ευρισκόμενος τότε στην ηλικία των 6 ετών.
Αλησμόνητες μου μένουν και οι στιγμές τις ιερουργίας του στον Άγιο Αθανάσιο φορώντας το επιγονάτιο, με τη λαμπρότητα της παρουσίας του τη στεντόρεια μελωδική φωνή του και το κατάλευκο της γενειάδας του.
Τόσο ο ίδιος αλλά και τα αείμνηστα τέκνα του συνέβαλλαν τα μέγιστα στην κατά πάντα πρόοδο των Καμενιάνων και των άλλων χωριών μας. Για κάποιους απ αυτούς θα αναφερθούμε αναλυτικότερα σε μελλοντικές μας εκδηλώσεις μνήμης των συγχωριανών μας, σε έτερα φιλολογικά μνημόσυνα.
Περατώνοντας το αφιέρωμα στον μακαριστό Παπαμήτσο μία απ τις σημαντικότερες σύγχρονες μορφές των Καμενιάνων, ευχόμαστε αιώνια ανάπαυση στην ψυχή του και τον παρακαλούμε να δέεται υπέρ ημών των ζώντων εκεί εις τας αυλάς του Παραδείσου που ευρίσκεται.
ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ!!!
 Κωνσταντίνος Νικολόπουλος -Καμενιανίτης

Κωνσταντίνος Νικολόπουλος-Καμενιανίτης, λογοτέχνης, συγγραφέας, τ. αντιπρόεδρος Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και αντιδήμαρχος Πολιτισμού τ. Δήμου Αροανίας Καλαβρύτων, γεννήθηκε στους Καμενιάνους Καλαβρύτων Ν. Αχαΐας. Στο χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε πολύ νωρίς και έχει εκδώσει μέχρι σήμερα εννέα βιβλία με ποιήματα, διηγήματα, ιστορικές μελέτες κ.α., ενώ έχει συμμετάσχει και στη συλλογική συγγραφή αρκετών άλλων βιβλίων . Έχει επιμεληθεί επίσης την έκδοση βιβλίων και οδηγών πολλών φορέων καθώς και του τ. Δήμου Αροανίας. Πολλά από τα έργα του, έχουν συμπεριληφθεί σε λογοτεχνικές εγκυκλοπαίδειες και ανθολογίες. Για αρκετά χρόνια υπήρξε αρχισυντάκτης στην περιοδική έκδοση Κεντροδυτικής Πελοποννήσου την εφημερίδα "ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ" και συνεργάζεται με πολλές εφημερίδες και περιοδικά

ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ NEWS

Τα σχόλια σας εδώ: